Ποίημα
Χαράξαμε της ζωής τα βήματα
και φωλιάζει στη σκέψη
μια μικρή κλωστή ανάμνησης.
Μια χούφτα στιγμές…
Πνοές χειλιών.
Ψυχής γεννήματα.
Ποτισμένη θύελλα
στα ξέφτια της λαβωμένης σάρκας.
Ωκεανός στεναγμών
θεριεύει κι αγριεύει
ελευθερώνοντας τον λυγμό
που ρέει σαν καταιγίδα
στις φλέβες.
Ανάσα ζωής – πηγή θανάτου.
Τσακισμένο καράβι η καρδιά
στ’ ανεμοδαρμένα κύματα.
Λυτά μαλλιά.
Ξυπόλητη αλλοπαρμένη.
Αιωρούμαι σε κλαδιά δέντρων
που καρποφορούν
βουβές ελπίδες,λευκών γιασεμιών.
Κεντίδια ονείρου οι σκέψεις,
πλανιούνται στο κόκκινο νυχτικό
της ψυχής μου.
Σε δυο σταγόνες ύπαρξης…
δυο γουλιές κρασιού.
Ένα φιλί ακόμη,
πορφυρό,
πριν βυθιστεί σε τέλμα
ο έρωτας.
©️2026 Anastasia Georgakopoulou
Αρθρογράφος * Στιχουργός * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα