Ποίημα
Βουνό μπροστά μας η ζωή,
δύσκολες ανηφόρες,
βάζεις σταυρό και προχωράς,
θα βρεις και κατηφόρες…
Αισιοδοξία στη ψυχή,
με θάρρος σαν βαδίζεις,
τις ανηφόρες θα της βγεις,
εκεί θα ατενίζεις…
Κάποιες φορές εξάντληση,
χάνεις την δύναμη σου,
σκέφτεσαι τρόπο για να βρεις,
μέσα από την ψυχή σου.
Γυρίζει η σκέψη μονομιάς,
σε πρόσωπα δικά σου,
γι΄αυτούς που΄σαι το στήριγμα,
βοήθεια στα παιδιά σου.
Σφίγγεις γροθιά το χέρι σου,
μαζεύεις τις δυνάμεις,
τις ανηφόρες ν’ ανεβείς,
όλα να τα προ κάμεις.
Σκληρή σαν βράχος αντοχή,
κρύβεται στην ψυχή μας,
τα χέρια μας ν’ απλώσουμε,
στην ίδια τη ζωή μας.
Η ζωή δύσκολη μα γλυκιά,
εκπέμπει μιά γλυκάδα,
μα του βράχου η θωριά,
εκπέμπει μιά σκληράδα.
Του βράχου ετούτη τη σκληρή,
την όψη κράτησε την,
και αν χρειαστεί κάποιες φορές,
χρησιμοποίησε την.
©2024 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Υπέροχο… με μια ποιητικότητα που μας μεταφέρει θετική σκέψη και διάθεση
Μπραβο σου! πολυ ωραιο!