Διηγηματική ιστορία – Εβίβα στο Παρελθόν –

Διηγηματική ιστορία

” Το να παίρνεις αποβολή από το σχολείο, δεν ήταν καύχημα για την εποχή μας, έτσι δεν είναι;”, ρωτάει η Μαλβίνα.
Και βγάζει το συμπέρασμα, ότι για καμία εποχή δεν πρέπει να είναι καύχημα το να σε συλλαμβάνει η Αστυνομία
και να χτυπιέται η μάνα σου από το ρεζιλίκι.
Κι ας κλαις εσύ με σφιγμένες γροθιές κι ας φωνάζεις, ότι δεν έκανες τίποτε κακό.
Χτύπησες απανωτά το κουδούνι στην εξώπορτα του καθηγητή σου κι εκείνος τρόμαξε γιατί ήταν μεσάνυχτα..
Μα εσύ ήσουν μαζί με συμμαθητές σου, μετά από 8άωρη μελέτη και η νύχτα μύριζε γιασεμί.
” Και με ποιο δικαίωμα ενοχλείτε τον κόσμο, περασμένα μεσάνυχτα;”, ρωτούσε ο “Αξιωματικός Υπηρεσίας”
στην Ασφάλεια, όπου οδηγήθηκαν. Μα τα παιδιά δυσκολεύονταν να του εξηγήσουν για τη νύχτα που μύριζε γιασεμί
και για το ρολόι τους, που δεν μετρούσε τις ώρες, αλλά μόνο τα κλεφτά τους βήματα μέσα στα καλντερίμια .
“΄Εχετε περπατήσει ποτέ σε άδεια καλντερίμια τις νύχτες; Σε μία πόλη που κοιμάται; Και να είναι ύστερα από βροχή;”
Ρωτάει η Μαλβίνα κι εμείς την ακούμε…
‘Ηταν, μας λέει, μια ξαφνική σκέψη, το να ξυπνήσουν τον καθηγητή τους τα μεσάνυχτα.
” Αυτός να κοιμάται κι εμείς να διαβάζουμε, ως εκείνη την ώρα, από νωρίς το πρωί!
Θα δίναμε εξετάσεις στο μάθημά του, την άλλη μέρα το πρωί…”
Μια βόλτα, λοιπόν, στα κλεφτά…
Δραπέτες της τάξης…
Κρυμμένοι μέσα στη νύχτα…
Και στη γωνία…ο αστυνομικός!
Η Ασφάλεια ειδοποίησε το Γ΄ Γυμνάσιο ” Αρένων-Θηλέων” της πόλης!
Και το Γυμνάσιο έγραψε “Αποβολή” και διαγωγή Κοσμία”…

—
” Εβίβα στο παρελθόν!” είπαμε εμείς στην τωρινή μας συνάντηση…
μετά από τόοοσα χρόνια και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια!
” Εβίβα σ΄αυτούς που δεν έχουν να θυμηθούν τίποτε!”, ψιθύρισε η Λίζα και χαμογέλασε ντροπαλά.
Η Λίζα η Μελαχροινή! Το καλό παιδί της παρέας. Ύστερα ίσιωσε τον κολλαριστό της γιακά, διόρθωσε με προσοχή
τις πτυχές της φούστας της κι έγειρε με τακτ στη ράχη της πολυθρόνας της.
Ήταν στ΄αλήθεια σε όλα άψογη. Πάντα σωστή κι αψεγάδιαστη… όπως στο παρελθόν!

©2024 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος * Συγγραφέας