Ποίημα
Μικρές μου νύχτες
με τα μεγάλα μάτια σας
Πώς καταπίνετε έτσι μεμιάς
τόσον ουρανό!
Σφυρίζει ένα τραίνο
Παγωμένη η ανάσα σου, ζωή
Κατρακυλούν στα στήθη σου
καημοί
πυρωμένα λιθάρια θλίψης
ωμοί αναστεναγμοί
μοναξιάς.
Σε αφουγκράζομαι, ψυχή μου
Ζυμώνεις χρόνια ατέλειωτα
την πίστη με την άρνησή της
τον έρωτα με την προδοσία του
το φως με το κρυμμένο του σκοτάδι
Δεν έχεις στόμα
Δεν ξέρεις τραγούδια
Δεν ψηλαφείς ποτέ την ευτυχία
Δεν καμπανίζεις ποτέ τη χαρά
Τρυφερά σε αγγίζω, ψυχή μου
Διαβάζεις τους πόνους
Αποκρυπτογραφείς την απόγνωση
Χτίζεις τον τρούλο της αγάπης
Δεν σου ξεφεύγει ήχος κανείς
κούρασης βαθιάς.
Αντέχεις
Έτσι έμαθες
αιώνες τώρα
Να αντέχεις
Μικρές μου νύχτες
με τα τεράστια μάτια σας
Μη με αφήσετε να χάσω
το τελευταίο τραίνο
της σωτηρίας μου…
©️2026 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα