Αληθινές επιστολές, διασκευασμένες με λογοτεχνική δομή.
Πάντα θα βλέπουμε μια επιστολή από μια κόρη και μια μάνα.
Μαίρη Μάκρα
Από μητέρα προς κόρη
Ελενάκι, αλλάζω πορεία! Μην ψάχνεις να βρεις την πηγή της λογικής. Σου αρκεί να ξέρεις,
ότι σου μιλάει η μάνα σου, που αλλάζει θωριά, περπατησιά και ανάστημα.
‘Οσο καιρό το “έπαιζα” διδάκτωρ, είμασταν στα μαχαίρια. Μα μη θαρρείς πως έπαιρνα χαμπάρι
τί μου γινόταν. Έπαιζα έναν ρόλο που τον είχα αντιγράψει από τη μάνα μου.
Εκείνη, βλέπεις, δεν είχε άλλη ζωή έξω από το σπίτι. Η πηγή, λοιπόν, της μεγαλύτερης ικανοποίησης
γι΄αυτήν ήταν να μεγαλώνει παιδιά και να τα διδάσκει κατά πώς ήξερε.
Να κηρύττει τον λόγο της και να ευφραίνεται. Να μου αλλάζει την πίστη και να ευτυχεί.
Κι έτσι, πίστεψα κι εγώ πως αυτό είναι η σπουδαιότερη κοινωνική θέση: να σε κοντράρουν
μια ολόκληρη ζωή για να αισθάνεσαι ότι υπάρχεις. Κι μ΄ έπιασε μια βιασύνη να το ζήσω
κι εγώ αυτό το μεγαλείο. Κι έτσι, Ελενάκι, κόρη μου, σου έδωσα να καταλάβεις.
Κι επειδή, ως φαίνεται, πολλά κατάλαβες, μου είπες μια μέρα:
” Δε μου λες,dear Mama,θα πάει μακριά η βαλίτσα;”
Αγαπητή μου κόρη, σε ευγνωμονώ, που μου έβαλε φρένο με χιούμορ και σεβασμό!
Σου εξομολογούμαι, λοιπόν, ότι δίδασκα και κήρυττα από συνήθεια.
Δεν το είχα ανάγκη όπως το είχε η δική μου η μάνα. Όμως…να, μου ήταν δύσκολο!
Να αρνηθώ τη γραμμή που μου έδωσε; Έμοιαζε με προδοσία. Επειδή, όμως, εσύ μου βγήκες
“ανένδοτη”, είπα να κάνω μία αναθεώρηση του όλου θέματος και κάποιον απολογισμό.
Και τότε πρόσεξα, πως ο πατέρας σου γέρασε. Ρέε πώς περνούν τα χρόνια!
Γι΄αυτό, λοιπόν, αποφάσισα να καθίσω στ΄αυγά μου, που είναι σπουδαία αυγά, αφού έφτιαξαν εσένα.
Μα εκτός από εσένα, παιδάκι μου, υπάρχει μια ολόκληρη ζωή έξω από την πόρτα μας.
Εγώ δεν έχω τίποτα να της προσφέρω και να πάρω;
Θα το σκεφτώ. Κι όσο θα το σκέφτομαι, μπορεί να μπω πάλι στον πειρασμό και να σου
κάνω πάλι κανένα κήρυγμα. Μην ανησυχείς! Τώρα ξέρω τί μου γίνεται και από μόνη μου
θα λέω μέσα μου: “δεν το χρειάζεσαι, φιλενάδα, για να φανείς σπουδαία!”
Έτσι θα αποφεύγουμε τα δυσάρεστα και το απογευματάκι…θα πίνουμε το καφεδάκι μας αντάμα
και θα λέμε τα νεότερα.
Δεν είναι κάποιο από τα θαύματα αυτή η ηρεμία;
Με αγάπη, η μαμά σου!
=====
Από κόρη
Αγαπητή μου μαμά!
Λυπάμαι αλλά δεν γίνεται να παντρευτείς τον Αλέκο.
-Πρώτον, γιατί είναι μικρότερός σου!
-Δεύτερον, γιατί “τα έχει” με τη Μαρία!
-Τρίτον, γιατί ακόμα υπάρχει ο άνδρας σου!
Και τελευταίο, γιατί είναι γιος σου!
Κι αφού δεν έχεις άλλα περιθώρια, πάρ΄το απόφαση, ότι δεν είναι ο μοναδικός της ζωής σου!
Θυμήσου, ότι υπάρχω κι εγώ! Με λένε Αλίκη.
Με γέννησες κάποιον Απρίλη και έγραψαν στα χαρτιά, πως είμαι η κόρη σου.
Τί λες, λοιπόν; Θα συναντηθούμε κάποια μέρα κι εμείς;
Η κόρη σου!
©2024 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα