Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Ατρόμητα τα όνειρα σου.
Στην άκρη του γκρεμού
Δεμένα στη ζώνη
Προστατευμένα
Ελάχιστα ταλαιπωρημένα
με μια – δυο εκδορές.
Ανυπόμονα
Κρυφογελάνε
ενώ παλεύουν
να λύσουν τις κόκκινες κορδέλες
των μαλλιών σου.
Δεν τα μαλώνω -πως θ΄ άντεχα;-
Τα παρατηρώ
καθώς η αυγή νυσταγμένα,
μας κλείνει το μάτι.
Χορεύουν
τυλίγοντας λαχτάρα και περιέργεια
στην ίδια σγουρή κορδέλα.
Να προσέχεις μάτια μου
οι αέρηδες
εκεί ψηλά είναι αμείλικτοι
κι εγώ με τόσα βαρίδια
φοβάμαι μην και δεν προλάβω.
Ζήστα καρδιά μου
με πάθος, με ορμή,
ακόμα και μ΄ οργή.
Άσε την ψυχή να πληγωθεί
ν΄ αποκτήσει αστέρια μελανά,
φεγγάρια που αιμορραγούν.
Είναι προτιμότερος ο πόνος
απ΄ τη μετάνοια.
Ό,τι κι αν ζήσεις
δέξου το ως δώρο, ως ευχή.
Μετά
επέστρεψε εδώ,
που θα παραμένω αιώνιος φρουρός
στα γέλια και τα κλάματά σου.
Να ψιθυρίσεις ‘Το΄ζησα!’ στην άμοιρη μαμά σου…
©️2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
