Ποίημα
Στη διάρκεια του χωροχρόνου
σ’ ένα κομμάτι κενού,
η μυστηριώδης παύση μιας σιωπής αναπτύσσεται…
Στην οντότητα ενός ολοκληρωτικού
“σ’ αγαπώ”,
η αναζήτηση λύτρωσης ραγίζει
τα εύθραυστα τοιχώματα της ψυχής.
Ως ηλιαχτίδα θέλησα
να φωτίσω τα σκοτάδια των ονείρων σου,
τη θλίψη των σκέψεων σου.
Ως απαλό χάδι λαχτάρησα
να ρέω στο πρόσωπο σου.
Σαν τους ανθούς μιας καμέλιας,
σαν το λευκό τούλι ενός φεγγαρολούλουδου,
να ευωδιάσω τη καρδιά σου.
Παραδίδω τον εαυτό μου
στο ερωτικό θρίλερ
ενός μισοφαγωμένου “σ’ αγαπώ”…
σαν επώδυνο πρελούδιο μιας όπερας.
Υ.Γ.
Μη λησμονείς τη μορφή.
Μη λησμονείς την αγάπη.
*Δεν της έκανα μια αγκαλιά.
Έλα μωρέ,θα τη κάνω αύριο..
©️2026 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος * Στιχουργός * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα