Ποίημα
Μονάχος σου να περπατείς,
δύσκολη η πορεία,
θέλει παρέα η ζωή,
για νάχει και ουσία.
Ανθρώπινες σχέσεις,
με ψέμα δεν στεριώνουν,
σεβασμός κι ειλικρίνεια,
φιλία θεμελιώνουν.
Δύο κλειδιά στο χέρι σου,
κράτα με προστασία,
σεβασμού και ειλικρίνειας,
μεγάλη περιουσία.
Δυό προτερήματα όμορφα,
μέσ’ τη ψυχή αν έχεις,
θα ξεκλειδώνεις τις καρδιές,
κοντά σου θα κατέχεις.
Σεβασμός και ειλικρίνεια,
στα μάτια θα φανούνε,
φίλους θα έχεις πάντοτε,
και στη ψυχή θα μπούνε.
Οι σχέσεις ξεκλειδώνονται,
κι η πόρτα τους ανοίγει,
με σεβασμό και ειλικρίνεια,
ανθρώπους πάντα σμίγει.
Ανθρώπινες και σεβαστές,
σχέσεις νάχουν ουσία,
μέσα σε τούτη τη ζωή,
δώσε…. με σημασία.
Η πόρτα πάντα της καρδιάς,
μ’ αγάπη να ξεκλειδώνει,
ειλικρινά να σέβεσαι,
φιλία θα στεριώνει.
Ειλικρίνεια και σεβασμός,
καρδιές θα ξεκλειδώνεις,
όπου βρεθείς θα συναντάς,
και φίλους θ’ ανταμώνεις.
©2025 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
