Ποίηση – Π α ρ ά θ υ ρ ο –

Ποίημα

Υπάρχει ένα παράθυρο με θέα.
Δεν είναι κάποια φοβερή θέα,
ένα παγκάκι μόνο, σε μια πλατεία.
Παιδιά παίζουν γύρω από αυτό,
περαστικοί κάθονται να ξαποστάσουν,
φίλοι να πούνε τα νέα τους.
Η θέα από το παράθυρο αυτό
είναι σημείο συνάντησης ερωτευμένων.
Ζευγάρια που ενώνονται,
ζευγάρια που χωρίζουν,
κάποιος που γυρνάει μόνος να θυμηθεί,
κάποιοι που έρχονται μετά από χρόνια
να ξαναζήσουν τα εφηβικά τους χρόνια.
Δύσκολη θέα έχει αυτό το παράθυρο,
βλέπει τη ζωή στην καθημερινότητά της, την παρατηρεί.
Βλέπει το γέλιο και το κλάμα, τη θλίψη και τη χαρά,
τον έρωτα και την προδοσία, τη νεότητα και το γήρας.
Το χορτάρι να πρασινίζει και να καίγεται από τον ήλιο,
τα δέντρα που μεγαλώνουν, ψηλώνουν, γερνάνε, τα κόβουν.
Δύσκολη η θέα, δύσκολη και η ζωή.
Περνάει όπως οι ημέρες από το παράθυρο.
Το παράθυρο γέρασε,
το χρώμα του ξέφτισαν,
τα υλικά πολυμερίστηκαν, άλλαξε.
Δεν άλλαξε όμως πώς οι ερωτευμένοι λαχταρούν,
κρυφογελάνε, αμήχανοι κοιτιούνται.
Αυτή τη θέα κράτησε το παράθυρο.

©2025 R o o t
Αρθρογράφος * Ποιητής