Σκέψεις – Τ ί π ο τ α . . . –

Σκέψεις

Τίποτα δεν κατανοείς άνθρωπε.
Τίποτα δεν έχεις κάνει δικό σου. Κανένα χρέος, καμία ευθύνη
απέναντι στην ανθρωπότητα και σε μεμονωμένους ανθρώπους.
Άμοιρε, δεν κατάλαβες πως δεν μας ανήκει τίποτα, παρά τα λόγια και οι πράξεις μας.
Τα αισθήματα που αφήνουμε με το πέρασμά μας,
η ενέργεια που μεταδώσαμε.
Οι πράξεις μας που θα δώσουν,
αυτές που θα βοηθήσουν,
που θα αλλάξουν κάτι, έστω και μικρό,
στην συνεχόμενη ροή της ασυδοσίας και αδικίας.
Η αδιαφορία και η σιωπή σου για τον διπλανό σου,
που περνάει μια δυσκολία ή ταλαιπωρία δεν είναι μόνο δικό του μάθημα,
αν τον είδες και γνωρίζεις είναι και δικό σου.
Δεν φταίει μόνο αυτός που τον αδίκησε αλλά και εσύ που δεν έκανες τίποτα, όταν το είδες.
Η δειλία σου να αντιδράσεις,
να στρέψεις αλλού το βλέμμα σου,
θα γίνει θηλιά στον λαιμό σου που θα σε πνίξει .
Θα γίνει το βαρύ σκοτάδι που θα σέρνεις σε κάθε σου βήμα.
Έδωσες με την στάση σου στο σύμπαν το μήνυμα πως δεν αξίζεις εσύ βοήθεια, εφόσον δεν δίνεις την δική σου.
Για να μην χάσεις κάποια άνεσή σου, έμεινες ουδέτερος σαν να μην είχες φωνή απέναντι στο άδικο
και η σιωπή σου και η απραξία σου έδωσε άλλο ένα χτύπημα στον αδικημένο.
Ω ναι, θέλει κότσια και δύναμη να αντιδράς με τόλμη για την δικαιοσύνη, για τον άνθρωπο,
για την αλήθεια.
Με την στάση σου προδίδεις τον αδύναμο και θεριεύεις τον θύτη.
Είχες την ευκαιρία να αντιδράσεις και δεν το έπραξες.
Αν και δεν φαίνεται ξεκάθαρα στην εποχή που ζούμε,
να γνωρίζεις πως θα πληρώσεις τον λογαριασμό και με το παραπάνω
καθώς όλα είναι συνδεδεμένα και καταγεγραμμένα παντοτινά.
Όποιος όμως έχει παλέψει να αλλάξει κάτι,
όποιος προσπαθεί να φέρει το καλό, δίκαιο και αλήθεια
θα πονέσει, θα μείνει μόνος, θα αδικηθεί.
Αυτός, μαζί με κάτι άλλους ακόμα τολμηρούς,
είναι οι μόνες φωνές μέσα στην άδικη σιωπή της ενοχής και αδιαφορίας.
Όσο οι ουδέτεροι δεν διάλεγαν μεριά και νόμιζαν πως θα κρυφτούν, είχαν ήδη διαλέξει.
Η ουδετερότητα είναι μόνο μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Μάθε η κρίση του σύμπαντος,
δεν θα είναι πάνω στα λάθη που έγιναν προσπαθώντας,
αλλά πάνω σε αυτά, που θα έπρεπε και δεν πράξαμε,
αλλά γυρίσαμε το κεφάλι μας αδιάφορα προς την άλλη μεριά.
Πάντα έχουμε την επιλογή,
πάντα μας δίδεται η ευκαιρία με ελεύθερη βούληση να κάνουμε το σωστό.
Πόσοι όμως το τολμάμε;
Οι πληγές που φέρνει η αδιαφορία
των σιωπηλών θεατών, θα΄ρθουν μετά
το πρώτο τους θύμα
και εσένα
τον αδιάφορο να βρουν.

©Έφη Κεραμή
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα