Σκέψεις και Συναισθήματα – Α γ ά π η . . . –

Σκέψεις και Συναισθήματα

Αγάπη..!
Χτυπούν τρελά τα πλήκτρα, οι μουσικές νότες του νου και της καρδιάς,
μα.. φάλτσα παίζουν και βγάζουν ήχους, ακανόνιστα..
Ψάχνουν να βρουν λέξεις ταιριαστές,
μπλεγμένες όμως οι έννοιες ξεπατάγονται κι αυτές απροσδιόριστα..
Αγάπη!
Μια μικρή λεξούλα, με έννοιες πολλές, ακαθόριστες,
πολύπλευρες,
δαιδαλώδεις, πολυμορφικές!
Να σε χαρακτηρίσω θέλω, να σε καλοπίσω με αμέτρητες χάρες κι ομορφιές!
Είσαι για μένα, κήπος ανθοστόλιστος,
στον παράδεισο που ομορφαίνει τις πύλες της Εδέμ!
Γεννήθηκες στην λάμψη και στο φως, παίρνοντας την αίγλη την αστραφτερή,
απ΄το ολόλαμπρο, αυτόφωτο αστέρι της Βηθλεέμ!
Ζωντανός θησαυρός, με πολυποίκιλτα πετράδια,
ροδόχρωμα ρουμπίνια, διαμάντια αστραφτερά!
Άγγελοι Θεόσταλτοι σε σεργιανούν στα ουράνια,
σε σκεπάζουν με τ απλωτά τους τα φτερά!
Είσαι η προσωποποιημένη η χαρά,
το ηλιόλουστο γέλιο, το παραπονεμένο δάκρυ!
Ενα λαμπερό σμαράγδι,
που στέκει, δίπλα στου ματιού την άκρη!
Φαντάζεις, σαν ζεστή ηλιαχτίδα, σαν μαγευτική θεά, σαν ονειρική οπτασία!
Αποτελείς, τη φροντίδα, τη δοτικότητα, την έγνοια, την προσφορά, την απλόχερη θυσία!
Αστείρευτες οι βρύσες του νου, στέλνουν αντάμα συντροφιά, την συμπαράσταση,
την ειλικρίνεια, την αληθινή φιλία, την καλοσύνη!
Από κοντά ακολουθούν,
η επιθυμία, το πάθος, η στοργή, η ανοιχτή αγκαλιά, η μεγαλοσύνη!
Αγάπη!
Είσαι, η προσφορά του δούναι και λαβείν μέσα στη ζωή αυτή!
Ο φάρος που διαλύει τα σκοτάδια, ο φωτεινός, η ροδόχρωμη, η γλυκιά η χαραυγή,
η ορθάνοιχτη πύλη στη ζωή, η διάπλατα πάντα ανοιχτή.!
Καθώς εκρήγνυνται τρυφερά οι φλέβες της δικής μου της καρδιάς,
νοιώθω δέος και νοερά κάνω μια σπονδή.!
Δέομαι και θερμά παρακαλώ σαν τάμα ιερό, στέλνω νοερά την δική μου προσευχή!
Αγάπη!
Με όλες τις έννοιες που σε απαρτίζουν και τις χίλιες μύριες χάρες, να σ έχω μαζί μου,
σαν ιερό κειμήλιο, σαν πολύτιμό μου φυλαχτό!
Ως χρυσόδετη αλυσίδα ακράδαντη, καρφιτσωμένη στην ψυχή μου γερά να σε κρατώ!
Να σε έχω σύντροφο, φίλο κι οδηγό πιστό,
στη ζωή, να βαδίζουμε πάντα μαζί και χέρι χέρι!
Είθε, να ρίχνει πάνω μας το άπλετό του φως, το φως που λάμπει σ ολόκληρη την πλάση,
των Χριστουγέννων το λαμπερό το αστέρι!

“Σκέψεις και συναισθήματα”
©2024 Έφη Σπυριδέλη Τσολακίδου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια