Ποίηση – Κάποτε φεύγω. . . –

Κάποτε φεύγω,
κουβαλώντας τον θρήνο των ιτιών.
Το μονοπάτι των σκιών ακολουθώντας,
κυνηγημένη απ’ του ανέμου το δέλεαρ,
κρύβομαι στην βροχή , και στο χιόνι κοιμάμαι,
χνάρι του χρόνου αναλλοίωτο.
Μια ηλιακή έκλειψη ενώνει την λεπτή γραμμή
που παντρεύει την μέρα με την νύχτα.
Ο ουρανός μια λίμνη διάσπαρτων διαμαντιών ,
στο στερέωμα του απείρου .
Σκοντάφτω από νότα σε νότα
στης ζωής το εναλλασσόμενο τέμπο.
Χτυπώ εναγωνίως τα πλήκτρα σε κονσέρτο εγχόρδων,
θέατρο παραλόγου
χωρίς ορχήστρα, χωρίς θεατές..
Υποκλίνομαι στο χειροκρότημα ,
γλιστράω στην παγωμένη λίμνη της ανυπαρξίας,
και διπλώνοντας το πληγωμένο μου φτερό,
σβήνω,
αφήνοντας πίσω άλικη σταλαγματιά
μαζί με την ανάσα μου….

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια