Ποίημα
Τον ορίζοντα δεν βλέπω
έχει πάλι σκοτεινιά,
πάλι έσβησες τα φώτα
στην δική σου αγκαλιά.
Πάλι ταξιδεύω μόνος
στου ονείρου μου την ρότα
την αγάπη σου γυρεύω,
μα δεν είναι όπως πρώτα.
Δεν μου λες μα έχω νιώσει
στην καρδιά σου παγωνιά
και η γεύση είναι πίκρα
στα δικά σου τα φιλιά.
Την γνωρίζω αυτήν την όψη
πάλι ψέματα θα πεις,
στις δικές μου αδυναμίες
πάλι θέλεις να κρυφτείς.
Όμως κοίτα με στα μάτια
για να δεις ότι δακρύζω,
γιατί ντρέπομαι να βλέπω
τ΄όνειρο σε χρώμα γκρίζο.
Άνοιξη σού είχα φέρει
με μαγιάτικα λουλούδια
κι άκουγες απ΄την καρδιά μου
της αγάπης μου τραγούδια.
©2023 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής

Δυνατό. . .
Υπέροχο..