Ποίηση
Πανδαμάτορα τον έχρισες
Άπληστε θνητέ,
που την Αθανασία πόθησες.
Μα πρώτο εσένα δάμασε.
Την ορμή και το πάθος σου.
Γιατρό τον βάφτισες ύστερα.
Μα αντί για βάλσαμο, αλάτι έριχνε
στις πληγές σου.
Ανόητε!
Που σύμμαχο νόμισες πως έχεις το Χρόνο.
Παρηγοριά, απ’ τις Στιγμές,
τις μικρές κόρες της Αθανασίας,
να ζητήσεις.
Που κάποτε,
ασήμαντες θαρρούσες πως είναι.
Εκείνη… του ανήκει.
Και όποιος αλόγιστα προσπάθησε
να την αγγίξει…
Στον βάλτο της Ματαιοδοξίας χάθηκε.
©2023 Ρένα Χουσιάδου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Υπέροχο και δυνατό
Σας ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που σας άρεσε.