Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Χαράζω τη γη
που κάποτε υπήρξε το καταφύγιο μας,
όταν πάνω στο νυχτικό της
σ΄αγκάλιαζα και άφηνα τη λαχτάρα
να κρυφτεί στον κόρφο σου.
Όταν οι καρποί της
έφραζαν την κραυγή μου,
κρατώντας καλά το μυστικό
πως ήσουν μόνο δική μου.
Παλεύω δαιμονισμένα
να βρω και πάλι τα μυστικά
που θάψαμε μαζί στα έγκατά της.
Το ξέρω πως δε χάθηκαν
Δεν το επέτρεψε εκείνη να χαθούν.
Τα χάρισε στα τελώνια
για να παίζουν κάθε πρωτοχρονιά
κι εκείνα πονηρά
τα παρέσυραν στο βαθύ σκοτάδι.
Χαράζω κάθε διαδρομή
που περπατήσαμε μαζί
ή που απλώς
σχεδιάσαμε πάνω στα κορμιά.
Σκάβω
αυτήν τη σκληρή γη
ματώνοντας τα χέρια,
αδιαφορώντας
για τον πόνο που τα μουδιάζει.
Πρέπει να βρω κάτι από σένα
να κρατηθώ από μια ανάμνηση
μια μυρωδιά
μια υπόνοια
πως όλα αυτά
δεν είναι ονείρατα
μα σημάδια της μνήμης.
Είναι οι αποδείξεις
πως δεν είμαι απλώς ένας τρελός,
μα εκείνος που σε λάτρεψε.
Χαράζω αυτήν τη γη
που σε λίγο θα με υποδεχθεί,
να μαλακώσει
να φανεί ευγενική… στον άτυχο εραστή…
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα