Ποίηση – ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΕ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ –

Ποίημα

Ούλα σα πιένουνε καλά, ο τόπος δε με βάζει…
Φωθιά ανάφτει μέσα μου απού τσι πετρες βράζει !
Διαλέγω τσι κακοτοπιές, και να ταλαιπωρούμαι..
Θέλω ψηλές βουνοκορφές, στα χαμηλά βαριούμαι
Παράδεισο και κόλαση στον έρωτα σου εβρήκα
δίχως μιά σκέψη, απόφαση, επήραντο και εμπήκα !
Ήντα θέλα και το λέγα, ήθελα κι έπαθα ντα
Και μιά της λεω σ’ αγαπώ, την άλλη θε μου γιάντα
Φωθιά και λάβρα ο έρωντας έκαψε τα κορμία μας
Αρισμαρί και δίκταμο , τ’ άρωμα στα φιλιά μας !
Φύσα βοριάς στα ξαφνικά τον έρωτα της πέρνει.
Ενα χαράκι την ψυχή, μπάντα ως μπάντα γδέρνει !
Καταλαγιάζει το κακό, πρίχου να σουρουπώσει
Κι η αγάπη την αγάηρε πίσω για να με σώσει !
Η νύχτα φέρνει παγωνιά κι η χαραυγή αγιάζι
Σιάζει η αγάπη πάπλωμα, διπλό και μας σκεπάζει !
Μ’ασπρόμαυρη γερή κλωστή ούλο το χει κεντήσει
Στη κατσιφάρα να βαστά, στον χρόνο να κρατήσει..
Όπου βαστήξει εβάστηξε, και όπου θέλει, φτάσει
δε θα βρεθεί άλλη κιαμιά, για να σε ξεπεράσει !
Όσο αντέξει άντεξε , και μέχρι να ξεφτίσει
Του έρωτα σου θα κλουθώ, κι όπου μας οδηγήσει !
Του έρωτα σου θα κλουθώ μέχρι να τελειώσει
Γιατί ναι οτι καλύτερο στον κόσμο έχω νοιώσει !
Κι ανε χαθώ, δε γνοιάζομαι, αρκεί να με κοντά σου
σα ξεψυχώ να βρίσκομαι μέσα στην αγκαλιά σου !!!

2024 © 𝓝𝓲𝓴𝓲𝓯𝓸𝓻𝓸𝓼 𝓟𝓮𝓽𝓻𝓸𝓾𝓵𝓪𝓴𝓲𝓼

Αρθρογράφος – Ποιητής