Ποίηση – Ευχαριστώ που υπάρχεις –

Ποίημα

Δεν θα΄ρθω είπα μα,
ο δρόμος ήταν μονής κατεύθυνσης.
Κοιτάζω τον ήλιο, να κλέψω λίγο από την λάμψη του,
να πάρουν φως οι φόβοι μου.
Κανείς δεν κατάλαβε την θαλασσοταραχή εντός μου,
κι εκείνος ο κόμπος στον λαιμό,
γεύση από θυμάρι και φασκόμηλο.
Μόνο σ’ αγαπώ έλεγαν τα μάτια μου,
μόνο σ’ αγαπώ φώναζε η ψυχή μου.
Συγχώρα με, τίποτα άλλο δεν άκουγα.
Ένα άγγιγμα, ένα βλέμμα,
δικός μου έγινε σήμερα ο ήλιος του Φλεβάρη.
Πάντα μέσα στους στίχους σου θα χάνομαι
Πάντα μέσα στις λέξεις σου, θα βρίσκω την ψυχή μου.
Στην βροχή σου θα βρέχομαι, στην λιακάδα σου θα στεγνώνω τα δάκρυα.
Ευχαριστώ που υπάρχεις…

©2024 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια