Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Μια απέραντη ερημιά
στον πιο πολύβουο δρόμο της πόλης.
Πεζοδρόμια γεμάτα σκουπίδια
εκεί που κάποτε
τα γεράνια άνθιζαν
το ένα δίπλα στ΄ άλλο
κι εσύ έτρεχες τ΄ αγκάλιαζες σφιχτά.
Άναψα ένα τσιγάρο,
στάθηκα σιωπηλά
-ήταν σαν να σ΄ έβλεπα ξανά-
με περίμενες
έλαμπες ολόκληρη
καρτερώντας την αγάπη
να σου εξομολογηθεί
πως δεν άντεχε μακριά σου
ούτε αυτήν τη βραδιά.
Κοίταζες τους πιτσιρικάδες
που παίζαν κλεφτοπόλεμο
που φώναζαν δυνατά,
σαν να εξαρτιόταν η ίδια η ζωή
απ΄αυτήν τη βάρβαρη κραυγή
που ανατρίχιαζε τη γειτονιά.
Ανάμνηση
-ακόμη ζωντανή-
στη θλιμμένη μου ματιά
να χαρίζεις ψίχουλα αγάπης
στα ταξιδιάρικα πουλιά,
να χορεύεις
σαν πολεμίστρια γύρω από τη φωτιά.
Τώρα
γύρω μου ερημιά
Χάθηκε η γειτονιά
τα μπαλκόνια γεμάτα τριαντάφυλλα
που έκλεβα στα κρυφά,
οι κυράδες ντυμένες μαυροφόρες
που ψιθύριζαν συνομωτικά,
τα χαμόγελα, τα παιδιά, τα πουλιά…
Ακόμη και η Ιτιά
που γέλαγε
όταν έκρυβε τα φιλιά μας
ανάμεσα στα κλαδιά,
πέθανε κι αυτή,
μην αντέχοντας τόση παγωνιά…
Ο κόσμος ασχήμαινε
Δεν υπάρχει άλλη αγκαλιά
να παρηγορήσει τα δάκρυα,
τη λαβωμένη μου καρδιά.
Ένας ανεπιθύμητος περιπατητής της μοναξιάς
που κάποτε συνάντησε την ευτυχία,
μα τρομοκρατημένος
την έπνιξε στα φιλιά.
Πώς άδειασαν τα χέρια τόσο ξαφνικά;
Συγχώρεση αιώνια εκλιπαρεί ο βάρβαρος
που μάτωσε τα φιλιά, τα πουλιά,
αυτήν την άδολη αγάπη,
που ξεψύχησε μέσα στα χέρια τα μισητά. . .
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα