Ποίηση – Βουνά τα όνειρα –

By
You are currently viewing Ποίηση – Βουνά τα όνειρα –
//pixabay.com/photos/

Ποίηση – Βουνά τα όνειρα –

Βουνά τα όνειρα σε σκέψεις
Περπατώ,
στα μονοπάτια της ψυχής φυσά τ΄αγέρι.
Αν είσαι η μοίρα μου
θα σε καλοδεχτώ,
θα σε κρατήσω με στοργή, από το χέρι.

Ροδόσταμο από τα χείλη σου
κέρνα με, να το πιώ.
Απ΄την αγάπη τίποτα άλλο
στον κόσμο δεν αξίζει.
Της μοναξιάς τα χρόνια μου
δε θ΄απαρνηθώ
κι ας είναι ο χρόνος άπονος
που πίσω δε γυρίζει.

Στα φευγαλέα όνειρα στέκομαι
Να κοιτώ,
ξεθωριασμένο ορίζοντα θολό.
Από το δάκρυ
σαν την κατάρα έμεινες πάνω μου και χτικιό.
Παγιδευμένη στην καρδιά
να μένει η αγάπη.
Κλεισμένη μες τα στήθια μου
και καταδικασμένη.

Πόσο κουράζει την καρδιά
πόση χαρίζει θλίψη,
να την κρατάω μέσα μου.
Μεγάλη προδομένη
σαν δάκρυ μες τα μάτια μου,
ποτέ δε μου΄χεις λείψει

©2023 Δημήτρης Μονιός

Αρθρογράφος – Ποιητής

Tags: ,

Δημήτριος Μόνιος

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΠΟΙΗΤΗΣ - ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ - Γεννήθηκε ένα όμορφο πρωινό τού Απρίλη εν έτη 1960 και του έδωσαν τ΄όνομα του παππού του, που δε γνώρισε ποτέ. Παρότι δεν συνέχισε τις σπουδές του, δε σταμάτησε στιγμή να δουλεύει από την πέμπτη Δημοτικού. Στα 16 του ξεχώρισε ως μάστορας σε ξυλουργείο, όμως σαν ένας νιος ονειροπόλος, φιλόδοξος και δυνατός σε κορμί και ψυχή αποφάσισε ν΄αναζητήσει τη μοίρα του σ΄άλλους τόπους και έτσι μπαρκάρισε. Ταξίδεψε και γνώρισε όλον τον κόσμο, κυριολεκτικά, συνάντησε τη γυναίκα της ζωής του, της χάρισε τη ψυχή του και εκείνη μια υπέροχη κόρη, που με τη σειρά της τον έκανε παππού. Περιπέτειες πολλές που σημάδεψαν και το κορμί και την ψυχή …το αποτέλεσμα …ένας ποιητής της θάλασσας, ένας συνθέτης του έρωτα και των ταξιδιών που καθόλου τυχαία του έδωσαν το παρατσούκλι ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ. Ήδη ένας βραβευμένος ονειροπόλος ποιητής που συναντάμε τα κείμενα του σε πολλές διαδικτυακές λογοτεχνικές ομάδες, περιοδικά και μπλοκ. 'Να βγάζεις την ψυχή σου σεργιάνι κρατώντας την πένα αγκαζέ'

This Post Has One Comment

  1. Μαρία Σταυρίδου 19 Δεκεμβρίου, 2023 Απάντηση

    Μ΄αρέσει που χρησιμοποιείς λέξεις που στα νέα παιδιά είναι άγνωστες… χτικιό… μια άλλη κοινωνία, μια άλλη οπτική γωνία γεμάτη συναίσθημα… Είναι σπάνιο πια να συναντάμε ανθρώπους που αποδέχονται τα ίδια τους τα συναισθήματα

Αφήστε μια απάντηση