Ποίημα
Στη σιωπή της ψυχής ανταποκρίθηκε η σελήνη
με ανόρια κατανόηση …
μιλάει το μυαλό
κι η καρδιά αρέσκεται αδιάφορη ν΄ακούει
κι από τα βάθη του λαμπικαρισμένου μνημονικού μου
έρχονται κάποιες αναμνήσεις
και ξεχνάω πως πρέπει να κοιμηθώ.
Ποιος ξέρει πού θα με βγάλει η νύχτα …
Αποπνικτική σιωπηλή
μ΄αυτές τις σκιές στους τοίχους παίζοντας με το φως …
φιλτράρισμα κάτω από την πόρτα.
Δύσκολη η προσαρμογή σκέφτομαι
κολλημένη στο χτες,
βαλτωμένο το όνειρο στο σήμερα
και το αύριο χωρίς τα μάτια σου
άδειο σαν τις ακρογιαλιές του Σεπτέμβρη
που τις σαρώνει το ψέμα του Αυγούστου.
©2023 Χρυσαυγή Τούμπα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Ένα ακόμη εξαιρετικό κείμενο, από μια ταλαντούχα δημιουργό. Μπράβο κορίτσι μου