Ποίηση – Η Σ Υ Χ Α Σ Α –

Ποίημα

Δεν αναπαύτηκα ποτέ στην αλεγράδα
ξενιτεμένων στιγμών
δεν είναι αρκετό να ονειρεύεσαι.
Ακριβό το κόστος συμμετοχής
στα συμπόσια της Ταράτσας
ψυχρού χειροφιλήματος
Νευροψυχικό
το εκτυφλωτικό φως των προβολέων
δεν ήταν ανεκτό.
Ανερμήνευτη η παρουσία μου.
Χρυσό το τάλιρο του φεγγαριού
χαρίστηκε αθώρητα στο ισόγειο
όλα τα απαραίτητα ήταν τακτοποιημένα
Ανέλπιστα περίμενε αναίμακτο φιλί
Ανυπολόγιστα σφιχτή η αγκαλιά με κράτησε
μη τύχει και χαθώ στην συσκότιση.
Στο ημίφως του λυχναριού
αγάπη έσταξε στην αιωνιότητα.
Ησύχασα.
Κι αν η αλεβάντιαστη μνήμη σβήσει
Αλισίβα ας γίνει.
Ησύχασα.
Κι αν στον ουρανό δεν σεργιανίζουν αστέρια
σερενάδα θα τραγουδώ στο παραθύρι.
Ησύχασα
Κι αν τα μπάζα στους δρόμους
έχουν απαγορευτική πινακίδα κυκλοφορίας.
Κάποτε θα τα σαρώσει η λήθη.
Ησύχασα.

©2024 Nancy Rosered

Αρθρογράφος – Ποιήτρια