Ποίηση – Μου λείπεις –

Ποίημα

Ημέρα αδιάφορη
και ώρα περασμένη
Ακραία ψυχικά φαινόμενα δρουν εντός μου
Δίνοντας στο πρωινό ξύπνημα την αίσθηση
τού σημαντικού και τού σπουδαίου
για μένα κατορθώματος,
τοποθέτησα τα πόδια μου μέσα στις παντόφλες
με ιδιαίτερη σπουδή
όπως τοποθετούσα τίς πορσελάνες μου στο καρυδί σκρίνιο
και έσυρα το πολύτιμο σαρκίο μου ως την κουζίνα.
Ήθελα απεγνωσμένα ένα φλυτζάνι αχνιστό καφέ
μα το μυαλό μου από ώρα είχε κολλήσει σε κάτι άλλο
Κοιτούσα σαν υπνωτισμένη το ημερολόγιο στον τοίχο
Τί μέρα ήταν σήμερα;
Πότε ήταν που έσκισα το τελευταίο χαρτάκι;
Το πρόσωπο μου καθρεφτίζονταν στο τζάμι απ’ το ντουλάπι
Θολό
Τρόμαξα προς στιγμήν
Πότε γέρασα;

Έξω βρέχει και λείπεις
Κοντά;
Μακριά;
Τίποτα δεν είναι κοντινό αφού δεν είμαστε μαζί
Τίποτα δεν είναι μακρινό αφού από μέσα μου δεν βγαίνεις
Πονάω
Ήθελα να μ ´αγαπήσεις σήμερα
Και χτες το ίδιο ήθελα
Και αύριο το ίδιο θα θέλω πάλι
Δεν το ζητώ
Δεν το δικαιούμαι
Το θέλω όμως πολύ
Και λείπεις
Πάντα θα λείπεις
Χωρίς να είσαι μακριά
Χωρίς κοντά μου να είσαι
Σ’ αγαπώ
Δεν το φωνάζω δυνατά
Το ψιθυρίζω εντός μου, το φωνάζω σε μένα και ακούγεται
σαν τιμωρία, σαν ειρωνικός αντίλαλος
Ξέρω πως το ακούς κι ας έχω ξεθωριάσει μέσα σου
Συγχώρεσέ με που δεν μπόρεσα
Δεν βρήκα τον τρόπο ακόμη να με συγχωρήσω…..

©️2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια