Ψυχογράφημα * Ένας Φθαρμένος Αναπτήρας

Ψυχογράφημα

Ένας ακόμη παλιός φθαρμένος αναπτήρας, δέκα στο δεκάρικο η νέα μαρκετίστικη ατάκα,
που ‘τα σπάει’…
Αφημένος δίπλα στο γυάλινο τασάκι, που δεν ήθελα να χρησιμοποιείς, ανάμεσα στις
απότιστες γλάστρες που αγόραζες τη μια μετά την άλλη, ως μια αναγκαία,
φθηνή και κυρίως ψεύτικη συγνώμη.
Δεν ξέρω αν θέλω να πετάξω πρώτα τις γλάστρες και μετά τον αναπτήρα…
ή μήπως να μην πετάξω τίποτα… ότι ήταν περιττό έχει ήδη αφαιρεθεί από το
σκηνικό της οικογενειακής θαλπωρής.
Κι όμως… κοίτα με…
ακόμη όρθια στην άκρη του μπαλκονιού, με τη σκέψη να τριβελίζει τη λογική,
πως αν σκύψω διακριτικά θα σε δω να στέλνεις μηνύματα στον άγνωστο και άκρως
ενοχλητικό ‘συνάδελφο’, που πρέπει να ενημερώσεις για κάποιο πολύ σοβαρό
πρόβλημα, που προέκυψε όπως πάντα αναπάντεχα.
Πόσο ανόητους μας κάνει τελικά ο έρωτας, η βαθιά ανάγκη να νιώθουμε πως
ανήκουμε σε μια ζεστή – σφιχτή αγκαλιά, που δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ…
Αυτό το βασανιστικό «ποτέ», που ήδη μου ανακατώνει το στομάχι έντονα.
Ασυναίσθητα το βλέμμα μου επιστρέφει στον φθαρμένο αναπτήρα που δεν πήρες μαζί σου.
Άραγε γιατί;
Ήταν μια ηθελημένη απόφαση ή μήπως απλώς τον ξέχασες, όπως ξέχασες τόσα άλλα από την
κοινή μας ζωή. Ένα αντικείμενο χωρίς καμία αξία, μια αναγκαία αγορά, μια βραδιά
αφιερωμένη στη διασκέδαση. Καλοί φίλοι, άφθονο αλκοόλ, ατελείωτα τσιγάρα και
μια άγνωστη κυρία που ξέχασε τον αναπτήρα της στο σπίτι.
Πόσο ιπποτικό να της δώσεις τον δικό σου. Ένα δικό μου δώρο γενεθλίων.
Κατέληξες ν΄ αγοράσεις και να χρησιμοποιείς έναν φθηνό αναπτήρα, ίσως για να με
εκπαιδεύσεις, πόσο αδιάφορα και άνευ σημασίας θεωρείς τα δώρα μεταξύ αγαπημένων.

Δεν θέλω ν΄ αποφασίσω απόψε γι΄ αυτόν τον αναπτήρα, που ανίκανος να κρυφτεί,
μου χαλάει τη διάθεση… Η νύχτα απόψε είναι σημαδιακή για την άρρωστη ψυχή μου.
Πριν από επτά ολόκληρα χρόνια ο έρωτας γιόρτασε για πρώτη φορά στα κορμιά μας.
Ένα άγριο, ασταμάτητο πανηγύρι, που τα φιλιά κραύγαζαν την αιωνιότητα του,
όσο τα δάχτυλα εξερευνούσαν μεθυσμένα τις αντοχές του κορμιού.
Σαν σήμερα. . .
Κανείς δεν σε προετοιμάζει γι΄ αυτές τις ανελέητες αναμνήσεις,
που απαγκιστρώνονται στις πιο σκοτεινές γωνιές της ψυχής και τη βασανίζουν
τόσο αργά, που η ανάσα ικετεύει για μια μικρή ανάπαυλα.
Η ψυχή θα αιμορραγήσει ξανά, το ξέρω.
Δεν χρειάζεται καν να φοβηθώ ή να καμωθώ πως δεν με νοιάζει.
Πριν ξημερώσει θα έχουν δοκιμαστεί οι αντοχές και οι ενοχές μου.
Τα συμπεράσματα uα μαυροφορεθούν και η αξιοπρέπεια να καθίσει στον θρόνο της,
έτοιμη να διοικήσει τους συνήθεις υποκινητές της αμφισβήτησης.
Απόψε, ηθελημένα, θ΄ αφεθώ ξανά σ΄ εκείνον τον γλυκό πνιγμό των ιδιαίτερων
στιγμών μας. Στη θαλπωρή των δαχτύλων σου, που είχαν την ικανότητα να
κυριεύουν την ψυχή μου.
Τα μάτια έχουν ήδη κλείσει, το κορμί τρεμάμενο καρτερά με αγωνία,
ενώ στην παλάμη ο φθαρμένος αναπτήρας παλεύει να σιωπήσει, για να μην ενοχλήσει…
Ο έρωτας για μια βραδιά θα συμβιβαστεί μ΄ έναν ταπεινό, φθηνό, φθαρμένο αναπτήρα,
που ξέχασες για να με βασανίζεις…

©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα