Αφήγημα
Είκοσι πέντε χρόνια μετά….
Αρχηγός στην οικογένεια, στην κοινωνία, στην ζωή…
Ικανοποιώντας τα δεδομένα που η φυλή έραψε σφιχτά στην ραχοκοκαλιά μου
και υποχρεωτικά τίμησα όπως τους έπρεπε.
Βυθισμένος στα πρέπει και τη συνείδηση, που ποτέ δεν μου χαρίστηκε.
Που πάντα ήταν παρών, ως ο πιο αυστηρός κριτής μου.
Ένας αγέρωχος, αγέλαστος μαχητής για τους αγαπημένους, που δεν τόλμησαν ποτέ
να αμφισβητήσουν την αξία και την τιμή μου.
Ναι, παρών όσο και… απών…
Βυθισμένος σε σκέψεις που ποτέ δεν θ΄ ακουστούν με την ηχώ της φωνής μου,
τη δύναμη της κραυγής μου, την ηδονή, που αλυσόδεσα για πάντα στα σωθικά μου.
Ένα ακατανόητο μυστικό, μια θολή αίσθηση της πιο τρυφερής εικόνας…
οι άκριες των δαχτύλων σου, τολμηρές όσο και ευαίσθητες,
να μου χαρίζουν το στίγμα τους στο σβέρκο της νιότης μου…
Η αργή παράδοση της ψηλάφησης, το χάραγμα του πόθου πάνω στα κύτταρα
που σοκάρονται. Μια κλεμμένη στιγμή που απλώς προδόθηκε από την επιθυμία
της επαφής και μετά… η έκπληξη της λαγνείας να θολώνει τη σκέψη,
να ψιθυρίζει στο κορμί λόγια ανείπωτα…
Πως ήταν δυνατόν χέρι ανδρικό
να μου έχει χαρίσει το πιο ερωτικό χάδι της ζωής μου;
Ζαλισμένος, σοκαρισμένος και κυριολεκτικά ανίκανος να αντισταθώ
σ΄ αυτό το απαγορευτικό χάδι που γεννούσε μια βαθιά, ανεξήγητη λάβα
στο πέρασμά του.
Ακινητοποιημένος από το σοκ, την ντροπή ή μήπως μια βαθιά επιθυμία να
σφραγίσω μάτια και προκαταλήψεις και να παραδοθώ,
έτσι όπως δεν το έκανα ποτέ σε κανέναν.
Μια ανάσα… μια στιγμή στην τρέλα. Στην άκρη του γκρεμού με την ψυχή να
αιωρείται ανάμεσα στη λαγνεία και τον φόβο της κοινωνικής απόρριψης,
παλεύοντας να ισορροπήσω,
διατηρώντας ζωντανό αυτόν τον απάνθρωπο καθωσπρεπισμό,
που δηλητηριάζει κάθε τι αυθεντικό και πηγαίο.
Τα κατάφερα.
Ματώνοντας τα χείλη μου και σένα τα κατάφερα. Αποτραβήχτηκα μακριά σου.
Έστρεψα το βλέμμα αλλού. Τιμώρησα την επιθυμία και τη λαχτάρα και
ξανάγινα ο βράχος, που δεν μπορεί να σωριαστεί.
Εικοσιπέντε βασανιστικά χρόνια σε μια συνεχή τιμωρία και κάθε δειλινό
να σε αναζητώ σε κάθε μορφή που προσπερνά αδιάφορα τη ζωή μου,
ψιθυρίζοντας τολμηρά πως η ψυχή και το κορμί μου ανήκουν μονάχα σε σένα.
Εικοσιπέντε νεκρά χρόνια, μιας ζωής που ήδη μετανιωμένη κουβαλά
το βαρύ φορτίο του συμβιβασμού και της άγευστης νίκης.
Ξέρω πως είναι ήδη πολύ αργά…
Ξέρω πως δεν θα με συγχωρέσεις ποτέ…
Ξέρω…
Θυσία όλη μου η ζωή για μια ακόμη ανάσα… ένα ακόμη χάδι,
που τότε δεν επέτρεψα να ολοκληρωθεί και να μου εξομολογηθεί την ηδονή
του έρωτα μας, ένα ακόμη άγγιγμα με την άκρια των δαχτύλων σου…
©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα