ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Έχει κάτι απροσδιόριστο η μέρα.
Το μωβ της βουκαμβίλιας, μου πλακώνει το στήθος,
σαν βράχος, σαν κάτι από πένθος.
Μπήκε Ιούνιος
παιδί του καλοκαιριού μα, σίγουρα όχι του δικού μου.
Το δικό μου καλοκαίρι
δεν έρχεται βάσει ημερολογίου, έρχεται από τα μέσα μου
και ακόμη βρίσκεται βαθιά κρυμμένο,
σαν μυστικό, που επειδή δεν ήτανε δικό μου,
ορκίστηκα ποτέ να μην το πω,
έτσι στο τέλος το ξέχασα και η ίδια.
Προσπάθησα να φορέσω ένα χαμόγελο,
…έχω ένα για κάθε μέρα …
μα σήμερα δεν κουμπώνει, δεν μου ταιριάζει
κι επειδή να το γυρίσω πίσω δεν μπορώ, σαν ελαττωματικό προϊόν,
το κράτησα, να κρέμεται σαν κοροϊδευτική γκριμάτσα.
Κανέναν φυσικά δεν κοροϊδεύω, παρ΄εκτός του εαυτού μου …
Δεν κοίταξα το πρωί τον καθρέφτη,
..για πιο λόγο άλλωστε;
Ότι είχα ανάγκη να δω, δε βρίσκονταν εκεί.
Συνήθως ο μέσα κόσμος μου δεν συμβαδίζει με τον έξω μου.
Σήμερα λοιπόν, δεν ξέρω πως,
βρίσκονται σε πλήρη αρμονία, στο απόλυτο τίποτα η στο απόλυτο χάος.
Είσαι και εσύ όμως βρε ζωή!!!
Στείλε μου κάτι,
μιά καλημέρα με έναν σπούργο, ένα σινιάλο με ένα σύννεφο,
ένα …σε νοιάζομαι …με τον αγέρα, ένα βλεφάριασμα στα φύλλα της τριανταφυλλιάς,
ένα τσίμπημα στην καρδιά σαν από ζήλια,
για το καλοκαίρι που δεν μπορώ να βρω,
όσο κι αν μέσα μου βουτάω …
Ξέρω,
αύριο θα ξημερώσει άλλη μέρα, σήμερα όμως,
μια ξινισμένη γκριμάτσα για χαμόγελο φορώ …

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια