Ε Λ Α

Έλα και παίρνε με
απ’ του μυαλού τα αδιέξοδα.
Όταν τ΄άστρα λάθος μου δείχνουν μονοπάτι,
άκου την κραυγή μου στην απόλυτη σιωπή,
το χέρι άπλωσε βγάλε με απ’ το τέλμα.
Βουλιάζω δίχως σου
κινούμενη άμμος ο κόσμος μου και σύ,
αποστρέφεις το βλέμμα από τον πανικό μου.
Δίχτυ ασφαλείας αποζητώ
στην κάθοδο της αβύσσου.
Άκου την καρδιά μου!
Σιωπηλή ιστορία οι χτύποι της
μύστες στης επιβίωσης το μυστήριο.
Έλα και παίρνε με
όταν βουλιάζω σπασμένη άγκυρα σε σκοτεινά νερά ,
δως μου τα χείλη σου να ναυαγήσω το φιλί μου.
Καιόμενη βάτος η νύχτα
και γω, παρανάλωμα πυρός,
έργο πυρομανούς ονείρου.
Κόκκος άμμου σε αχανή έρημο παραδομένη.
Έλα και παίρνε με
άνεμος εσύ και γω να ταξιδεύω εντός σου,
ώσπου να φέρω δάκρυα
σε μάτια που δεν τολμούν να κλάψουν.
Άκου τους ψίθυρους,
εκείνους που ξοδεύονται στων ματιών τις κραυγές.
Σήμα κινδύνου στο νοτισμένο σύννεφο
η ανάσα.
Σιγή ασυρμάτου
Πώς θα σε βρω;
Έλα και παίρνε με
με το σκοτάδι, με το φως, με τη σιωπή …
Έλα και παίρνε με …

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια