Ρίχνει το βλέμμα ο Θεός στη γη,
το θαύμα που έφτιαξε
για να το καμαρώσει
κι αντίκρυσε θεριά να πολεμούν,
το ένα το άλλο να προλάβει
να σκοτώσει.
Κατ´εικόνα και καθ´ομοίωση Αυτού,
από τα κτίσματα το πιο αγαπημένο,
στα δυο του πόδια περπατά
χωρίς ψυχή,
από τον δρόμο τον σωστό
ξεστρατισμένο.
Στρέφει το βλέμμα του
ξανά στον ουρανό,
θέλει της γης το καθετί
να το χαλάσει,
το πρόσωπό του
σαν θλιμμένο δειλινό,
ίσως τον άνθρωπο
δεν έπρεπε να πλάσει.
©2023 Δεσπω Πηλαβάκη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Κυριολεκτικά λατρεύω τις αλήθειες που τολμάς να πεις με τον πιο ποιητικό και γλυκό λόγο… Η ψυχή σου έχει σπάνιο τάλαντο και γι΄αυτό είσαι η αγαπημένη μας.