Ποίηση – Κέρινοι Αετοί –

Ποίημα

Ονόματα λησμονημένα στις νύχτες.
Σπαρακτική η εξομολόγηση των κέρινων αετών
στο βάθος του ορίζοντα.
Ψεύτικος χρόνος γυρνά τις προπέλες του.
Μια αναμμένη λάμπα στον ύπνο των τυφλών.
Όλοι χαράσσουν το δέρμα τ’ ουρανού
να τρέξει το αίμα του στις έρημες ζωές τους.
Ξεβράζει πέτρες και χώμα
το πηγάδι με τα σκοτεινά μάτια.
Άδικος καιρός ξεφυσάει κι έρχεται.
Ψέματα πολλά λέει η χαρτορίχτρα με το πρόσωπο του ανέμου.
Η τσιγγάνα με τα θολά όνειρα
τριγυρνά στις γειτονιές με τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες.
Ξεψυχούν τ’ άγρια πουλιά
που κράτησε στην καρδιά της σαν φυλαχτό αιώνιο.
Όλοι τρέχουν εναγωνίως να βρουν το πρόσωπό τους.
Μαύροι καβαλάρηδες αδράχνουν τις μοίρες
και πλέκουν γεφύρια πάνω από την άβυσσο.
Χλωμή η σελήνη ψιθυρίζει στη θάλασσα.
Βουβό το αναφιλητό των βράχων.

©2023 Ιωάννα Αθανασιάδου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια