Ποίημα
Καμουφλαρισμένα συναισθήματα,
η ζωή μας όλη.
Ήταν ανώφελο πια, να κρύβω τα δάκρυά μου,
και να βάζω λέξεις στις σιωπές μου,
για να μην τρομάζεις.
Η παρουσία σου, όριζε τη ζωή μου
και η αφελής έπαρση της αθωότητας
μ’ άφηνε να κολυμπώ στη σκέψη σου.
Ιχνηλατούσα τα χαμένα “σ’ αγαπώ”
και με θλιμμένα ροδοπέταλα,
τα κομμάτια της ζωής μου, μπόλιαζα …
Ένα σύννεφο σκάλωσε στην άκρη του ουρανού,
την ώρα που κατέβαινα τη σκάλα του …”αντίο”.
Ήξερα, πως ακόμα σ’ αγαπούσα.
Στον χρόνο υπολόγιζα …
Και ξαφνικά, ανακαλύπτω,
πως είμαι ένας Προμηθέας.
Όσα ζήσαμε, έγιναν η πέτρα,
που πάνω της κόλλησα
και η νοσταλγία σου, ο γύπας …!!!
©2023 Βασούλα Μπουντούρη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Αξεπεραστες εικόνες και συναισθηματα