Τ΄ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Στης καρδιάς τα φύλλα απόψε
μ’ ένα αγκάθι που άφησες εκεί
τ’ όνομά σου με αίμα χαράζω,
την ώρα που οι μνήμες επώδυνα
την ψυχή μου σαρώνουν
σε μια αμφίβολη καταμέτρηση ενοχών.

Στις γωνιές απ’ τα σύμφωνα
με μαεστρία αστέρια πλέκω,
τον ψίθυρο του εφιάλτη σου να διώξω
και τον καημό της απουσίας σου
με χρώματα του δειλινού ν’ αποσιωπήσω.

Φωλιές δεν έχουν τα φωνήεντα
τα “σ’ αγαπώ” αδιόρατα να κρύψω
και περιγελώντας με απ’ τα ανοίγματα
κρυφτό ασύστολα μου παίζουν.

Σ’ ένα “ρο” ξεχασμένο
μια ηλιαχτίδα να φυλακίσω πρόλαβα
απ’ της πρώτης μας, Ανατολής τον ήλιο
πυξίδα στ’ ουρανού τον χάρτη να’ ναι,
άμα θελήσεις να γυρίσεις
τον δρόμο εύκολα να βρεις.

Κάποιο γράμμα την “ήττα” υποδηλώνει
κι αποδέχεται τη συμπόρευση μαζί της
καθώς η επανάληψή του
ανεξίτηλα τον θρίαμβό της υπογράφει.

Στα δυο κομμένες οι ανάσες μου
το φεγγάρι μαζί τους σέρνουν
που με έπαρση αρνείται
να βγει αυτή τη βραδιά
μάρτυρας στη χάραξη να γίνει…

 ©2023 Βασούλα Μπουντούρη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια