Ν΄ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ

Ν΄ αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
Να σκέφτεσαι πως είναι φίλοι καρδιακοί
συνοδοιπόροι,
που παλεύουν ν΄ακολουθήσουν τα βήματα της μοίρας.
Ν΄αγαπάς το γέλιο τους
που βαφτίστηκε μέσα στον πόνο,
που φόρεσε την πιο φθαρμένη φορεσιά,
για να χορέψουν τα φιλιά.
Ν΄αγαπάς το μουγκρητό τους
μια χορωδία Αγγέλων
που αγάπησαν με πάθος
που δόθηκαν στο λάθος.
Ν΄αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
το βλέμμα το χαμένο στη σιωπή,
στη σκέψη …που δεν έχει λογική,
στην επιθυμία ν΄αγκαλιάσει τη θυγατέρα την αγνή
στη λαχτάρα να φιλήσει την αυγή.
Ν΄αγαπάς την εξομολόγηση τους
τα λόγια τ΄αλόγιστα …τα χαμένα,
τα σκορπισμένα στου Φεγγαριού τη λάμψη,
τα πνιγμένα μέσα στην προσευχή του έρωτα.
Λέξεις που φυλάκισαν την τρέλα
που ορκίστηκαν αιώνιοι εχθροί της λογικής
φανατικοί σαρκοφάγοι της συμφέρουσας επιλογής.
Ν΄αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
αυτούς που λύγισαν στη διαδρομή
αυτούς που δεν άντεξαν την κριτική
αυτούς που αγάπησαν και ορκίστηκαν πίστη
ακόμη και αν ήταν ο ήλιος να μην ξαναβγεί.
Ν΄αγαπάς τους τρελούς μάτια μου
γιατί έτσι θ΄αγαπάς και μένα,
την αιώνια τρελή.

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Αρθρογράφος – Συγγραφέας