Πήγα μιά μέρα στο αγνάντιο σου πατέρα
έψαξα στο πεζούλι που καθόσουν να σε βρω.
Είχε σύννεφα, δε μου χαμογέλασε η μέρα
ο κάμπος λίμνη φαίνονταν ήταν γεμάτος με νερό.
Έψαξα μέσα μου και γύρω μου να σ’ έβρω
κοίταξα εκεί στο κτήμα κάτω στα βαλτιά.
Είχες στα μάτια γλύκα, τσαχπινιά και νεύρο
κι η αγκαλιά σου ήταν θάλασσα πλατιά.
Πίσω από το καθάριο σου το βλέμμα
διάβαζα της ζωής σου τον ανήφορο.
Ποτέ δεν είπες φτάνει, έφτασα στο τέρμα
όσο κι αν το βάρος σου ήταν ανυπόφορο.
Έβγαινε ο ήλιος όταν μου χαμογελούσες
η μέρα περίμενε την φλογέρα σου ν΄ακούσει.
Έπαιζες και γλυκά μου τραγουδούσες
μιά βοσκοπούλα που ένα αγόρι είχε αγαπήσει.
Πέρασαν χρόνια πολλά που έχεις φύγει
όχι από εμένα, απ’ της ζωής μόνο τα μάταια.
Μέσα μου πάντα ζεις κι ο ουρανός ανοίγει
όταν με τα γλυκά σου χέρια μου σφουγγάς τα δάκρυα.
Τί που έχω γεράσει και δεν είμαι πια παιδί
πάντα θα σε γυρεύω αγαπημένε μου πατέρα.
Πήρες μαζί σου της καρδιάς μου το κλειδί
όταν μακριά ταξίδεψες σαν φύλλο στον αγέρα.
Σου μοιάζω λένε λίγο, εγώ θαρρώ πολύ
και νιώθω περηφάνια και κρυφό καμάρι.
Αλλού δε θα΄θελε να μοιάζει ένα πουλί
παρά εκεί που έμαθε να χτίζει στο κλωνάρι …
©2023 Κτενά Ρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
(Παγκόσμια ημέρα του πατέρα σήμερα)
Όλες οι μέρες ανήκουν στους ανθρώπους που μας δημιούργησαν!!!
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα