Λ Η Θ Η

Αδηφάγο τέρας ο χρόνος
μας ρουφά, κατατρώγει τις σάρκες μας,
μας εξαφανίζει.
Βιασμένος ο νους εκπορνεύεται σκέψεις του παρελθόντος
πριν χαθούν στο πηγάδι της λήθης.
Παιδί και μεγάλος συγχρόνως σε μονοπάτια βαδίζεις ύπαρξης
και ανυπαρξίας.
Μου αρέσει η άμπωτη!
Βλέπεις ποιος τελικά κολυμπάει γυμνός.
Κάποιος άγνωστος ζει στον καθρέφτη μου, παριστάνοντας εμένα.
Του φωνάζω να φύγει, μα κωφεύει αγνοώντας με.
Σαρκάζει ο χρόνος, με περιγελά κρύβει το τόπι μου !
Ποιος θα μου πει αν είναι μέρα ή νύχτα ;
Τα παιδιά με περιμένουν στην αλάνα.
Η μάνα μου περιμένει στο σπίτι.
Η ζωή μου κουνάει το δάχτυλο
Πατέρα πάμε για ψάρεμα ;
Έχει απόψε βροχή αστεριών.
Ήταν ένα κορίτσι που μου κράταγε το χέρι
Δε μπορώ να θυμηθώ τ΄όνομα της
Δε μπορώ να θυμηθώ τη φωνή της
Δε μπορώ να θυμηθώ τα μαλλιά της
Που είμαι ; Ποιος είμαι ;
Γιατί είμαι εδώ ;
Αφήστε με να πάω στο σπίτι μου !
Ωραία που μυρίζει το γιασεμί !!!
Ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν α,α, αταξίδευτο, που ήταν α, α, αταξίδευτο
Οέ, Οέ ,Οέ, Οέ …

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια