Πατρίδα μου, άγια χώματα, ιερά
σπιτάκι μου, που μ΄έχεις μεγαλώσει,
φονιάδες, που μας έχουνε σταυρώσει,
φριχτά μαντάτα στείλαν! Τρομερά !!!
Να φύγουμε! Να πάμε μακριά
σ΄άλλη πατρίδα, άλλο αραξοβόλι.
Κατάστηθα μας χτύπησε το βόλι!
Σ΄άλλη εκκλησιά θ΄ανάβουμε κεριά.
Άλλο ουρανό θα έχουμε σκεπή
Αλλιώς θα κελαηδούν, πλέον, τ΄αηδόνια.
Χαγιάτι δεν θα βρούμε για μπιγκόνια.
Ίσως δεν κάνουμε ποτέ μας προκοπή.
Στους τάφους των προγόνων μας ξανά
δεν πρόκειται ν΄ανάψουμε καντήλι,
να δούμε ίδιο ήλιο ν΄ανατέλλει,
τ΄αξέχαστα μαβιά σου δειλινά …
Τα μάτια μας θαμπώνει η βροχή.
Σφιγμένα χείλη, κάνουμε κουράγιο.
Μεγάλο της ζωής μας το ναυάγιο,
νεκρώσιμα η καμπάνα αντηχεί.
Στην ξενιτιά οι ελπίδες λιγοστές
πως κάποτε μπορεί να ξαναρθούμε
και με καρδιά μολύβι αναχωρούμε,
για όπου μας στέλνουν άπονοι ληστές …
©2023 Λεφτέρης Μουφτόγλου
Αρθρογράφος – Ποιητής
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: Τα ζουμπούλια θα είναι πάντα Ροζ
Από την ενότητα : ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Πολύ δυνατό!