Ποίημα
Αντιπαθώ τις φωτισμένες λεωφόρους.
Απρόσωπες σκυθρωπές φιγούρες
που υποκρίνονται την ευδαιμονία,
συνωστίζονται στο τέρμα τους.
Φεύγω.
Μικρές κοινότητες «παραστρατημένων»,
ειλικρινώς μετανοημένων, πρώην ανόητων…
Αναζητώ.
Ποιος αλήθεια πιστεύει πως αν αφεθεί
στη θέληση του ποταμού δεν θα πνιγεί
στη θάλασσα;
Ή ,
δεν θα τον καταπιεί ο καταρράκτης;
Κι αν πας ανάποδα στο ρεύμα;
Μάταιο θα πεις.
Κι εγώ θα συμφωνήσω.
Μα αν… αν,
απ ‘τη ρίζα του δέντρου, που εκεί ποτίζεται πιαστείς;
Αυτή τη ρίζα ψάχνουν να βρουν .
Οι φίλοι μου.
Πρώην ανόητοι, νυν μετανοημένοι
μα αποκλίνοντες από τις λεωφόρους,
από τα πλήθη…
Άκοπα, επικηρύχθηκαν…
Ως…
«Παραστρατημένοι»
©2023 Ρένα Χουσιάδου
Αρθρογράφος – Ερασιτέχνης Λογοτέχνης

Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά, τώρα καταλαβαίνω γιατί σ΄εχει ξεχωρίσει η Μαρία. Η πένα σου είναι όντως και ξεχωριστή και έχει να πει πολλά. Σ΄ευχαριστούμε πολύ
Σας ευχαριστώ πολύ. Με τιμά η γνώμη σας και της Μαρίας επίσης. Καλή χρονιά!
Σας ευχαριστώ πολύ με τιμά η γνώμη σας και της Μαρίας φυσικά. Καλή χρονιά και σας ευχαριστώ!