Ποίημα
Τα μάτια τρέχουν ερήμην μου
ορκίζομαι δεν έδωσα την άδεια
Ούτε στην ψυχή μου άδεια έδωσα
για ξένες αμαρτίες να ραγίζει
σε σκοτεινά μονοπάτια να βαδίζει.
Και το φεγγάρι ερήμην μου μάτωσε
λουσμένο με άλικα δάκρυα ,
ντυμένο με ξένη απόγνωση,
λουσμένο με τής νύχτας το πάθος,
ακόρεστο, ανεκπλήρωτο, ημιθανές,
μεγαλειώδες…
©2023 Κτενά Ρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Ιδιαίτερα εκφραστικός ο τρόπος σας… μπράβο!!!
Ευχαριστώ πολύ!!
Δυνατό εκφραστικά