Ποίημα
Είναι κάτι σιωπές,
που στα μάτια σκαλώνουν
και τις λέξεις πληγώνουν.
Είναι κάτι κραυγές,
που τη νύχτα λαβώνουν
και τ’ αστέρια παγώνουν
κι όσες, δεν πρόλαβα, αγκαλιές
μέσα μου να βουρκώνουν.
Ρ:
Μα, εσύ, Αγάπη κέρνα με,
για δυο, εγώ θα πίνω,
χωρίς σταλιά ν’ αφήνω.
Μα, εσύ, στα μάτια κοίτα με,
τη μοναξιά να σβήνεις,
φιλί ζωής να δίνεις.
Είναι κάτι βραδιές,
που τα στήθια ματώνουν
και τη σκέψη θολώνουν.
Είναι κάτι πνοές, την ψυχή που λυτρώνουν,
μα, ποτέ δε στεριώνουν.
Κι όσες, δε χάρηκα, στιγμές,
πλάι μου αργολιώνουν.
©2023 Βασούλα Μπουντούρη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα