Ποίηση – Αέναη Αρχή –

Ποίημα

Όλα μια αέναη αρχή
κι εγώ πάντα προσκολλημένος στο χθες
και στη φθορά του χρόνου
αναζητώντας μάταια το παρόν
ανίσχυρος να κάνω έστω ένα βήμα
πέρα από το διατεταγμένο πεπρωμένο μου
τελώντας εν πλήρη πάντοτε συγχύσει
κατανοώ τις ατέλειες
που περιβάλλουν ανοχύρωτες
το σαθρό και ετοιμόρροπο οικοδόμημα
εν τούτοις ικανοποιημένος
από την μη κατάρρευσή του.
Αποχώρησες αφήνοντας τα αποτυπώματα
των χειλιών σου στην χαρτοπετσέτα
απομεινάρια ενός ανούσιου πλέον έρωτα
αποφεύγοντας να απολαύσεις
το Αυγουστιάτικο φεγγάρι
ντυμένο με την πορφύρα του
και συ με τις ενοχές σου.
Πόσο μακρινά φαντάζουν
όλα εκείνα που κάποτε λατρεύαμε
τώρα στεγνά τα πάντα γύρω μας
ξερός ο τόπος και η λειψυδρία
φορώντας την φαιά χλαμύδα της
περιφέρεται μειδιώντας σαρκαστικά
στην ερημιά του τοπίου.
Μπαρουτοκαπνισμένη η αυγή
συνωστίζεται νωχελικά στα μάτια του ήλιου
πασχίζοντας να κατανοήσει
την εξαφάνιση της μνήμης.
Ίσως το τελευταίο πράμα που θα ήθελα
μπορεί να είναι ένας ήλιος πλάνης
σε διάφανο στερέωμα
απομακρυσμένος από αναίτιες εκλάμψεις.

©2025 Δημήτρης Παπαλιάς
Αρθρογράφος * Ποιητής