ΤΟ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Το ρω του έρωτα θα κλέψω
και θα το βάλω στο ακρωτήρι
Το άλφα θα πάρω του αγέρα
και αετού φτερά θα φτιάξω.
Απ΄των ματιών σου τις λιμνούλες
θα μεταλάβω άγιο μύρο
κι από τη γλύκα των χειλιών σου
βάμμα θα βάλω στις πληγές μου.

Φθινόπωρο μου και βροχή μου
και συ φεγγάρι που μου γνέφεις
Ρόδο και κρίνο της αρμύρας
και του πελάου γκρίζε βράχε
Ρυάκι μου και ποταμέ μου
βότσαλο άσπρο του γιαλού μου
πάρε μια νύχτα το όνειρο μου
και κάντο άσπρο τρεχαντήρι.

Σαν ταξιδεύουν τα φιλιά μου
σ΄ένα άσπρο σύννεφο γλιστράνε
Στης μαύρης νύχτας την αγκάλη
μοιάζουν μικρές πυγολαμπίδες
που τρέχουν πίσω απ΄το όνειρο σου.
Στο ακριβό σου προσκεφάλι
στέλνει η Πούλια δυο παιδιά της
μην κοιμηθεί μόνη η αγάπη.

Δυο που ανασαίνουν ίδιο αέρα
φύλλα ενός δέντρου την αυγούλα
Ξυπνούν κάτω απ΄τον ίδιο ήλιο
παιδιά ακριβά μιας χελιδόνας
Γλάροι πάνω στο ίδιο κύμα
ίδια ταξίδια ίδιοι χάρτες
Όσο αλαργεύουνε οι δρόμοι
ίδιοι καημοί ίδιες ανάσες

 ©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια