Σκέφτομαι το παρελθόν,
σκέφτομαι το σήμερα,
ανακυκλώνω,
ξανανοίγω την πόρτα,
ζήσαμε, δεν σπαταλήσαμε ούτε ένα κόμμα στη ζωή
γύριζα το πόμολο στην πόρτα
και η ζωή σαν καθαρό νερό έρεε μέσα στο σπίτι,
σήμερα, ο χώρος πιο μεγάλος,
η ζωή όμως είναι εικονογραφημένη,
ένα γιασεμάκι οκτώ χρονών στη μέση της ποθητής σκέψης
και ένα φως πιο πέρα φαντάζει τα βήματα με κόμμα, άνω τέλειες,
αποσηοποιητικά, παρενθέσεις, κάτω τελείες,
όλα σαν μια πυξίδα !
Όμως όσο παράξενο και να φαίνεται, η πυξίδα με οδηγεί
και σε συνειδητά ρήματα και λέξεις,
η καρδιά ακουμπά σε πράσινες δροσερές κορφές,
η ψυχή έχει έμπνευσή, κατεύθυνση, συναίσθηση!
©2020 Κατερίνα Ηρακλέους
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα