Ποίηση – Δικαιοσύνη –

Ποίημα

Η πανσέληνος, τουλίπα κατακόκκινη.
Ο χρόνος, αιώνια νιότη.
Το δίκιο, μερίδιο της άνοιξης,
η αθωότητα, νιογέννητη πλάση.
Δικαιοσύνη τ’ αστέρια τ’ αμοίραστα,
οι ψαλμοί των ουράνιων αγγέλων.
Κι η χαρά η γλυκιά και ασύγκριτη,
η μοίρα η καλοσυνάτη.
Δίκαια τα όνειρα τα ολόλευκα,
τα ρόδα του Απρίλη στους φράχτες.
Και η θάλασσα η ασύνορη κι ασυγκράτητη.
Τα τραγούδια του ανέμου στα ξάρτια.
Το ξημέρωμά μας δροσερό και ολόφωτο,
ταπεινό μιας νεράιδας τραγούδι.
Και ο κόσμος λατρευτός και αμάλαγος,
χαρισμένος σε όλους ακέριος.
Μοιρασμένος σωστά κι ανεξίκακα,
άγραφος νόμος κι εξαίσια λάμψη.

 ©2023 Ιωάννα Αθανασιάδου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Το ποίημα από το βιβλίο ΛΟΓΟΥ ΕΡΓΟΧΕΙΡΑ,

εκδόσεις Βεργίνα.