•Καλώς όρισες στο GTpoetry & prose, Φωτεινή Ουζουνίδου! Αρχικά, θα θέλαμε να μας πεις μερικά πράγματα για σένα, ώστε να σε γνωρίσουμε.
Καταρχάς, θέλω να σε ευχαριστήσω θερμά για τη θερμή φιλοξενία στην υπέροχη σελίδα σου. Παρακολουθώ τις συνεντεύξεις που ανεβάζεις με ομότεχνους συγγραφείς και ειλικρινά σε θαυμάζω για αυτήν σου την προσπάθεια. Ονομάζομαι Ουζουνίδου Φωτεινή και είμαι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τα τελευταία τρία χρόνια ασχολούμαι εντατικά με τη συγγραφή. Τον Μάη του 2022 κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο Εκδόσεις Ανεμολόγιο με τίτλο Ο Αδόκητος Χαμός Των Ρόδων. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή μου με τρία χαϊκού μου στην ποιητική ανθολογία με τίτλο Τα χαϊκού της Άνοιξης, η οποία κυκλοφορεί επίσης από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο. Λατρεύω την ησυχία, τους ανθρώπους που εκφράζουν αυθεντικά τα συναισθήματα που νιώθουν μέσα από τους στίχους τους, τη μουσική, το διάβασμα, τις ασπρόμαυρες ταινίες μυστηρίου της χρυσής εποχής του Hollywood, τη Φωτογραφία και τις φθινοπωρινές εξορμήσεις στο βουνό που βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριό που μένω, στον Σώστη, ένα μικρό ορεινό χωριό της Ροδόπης. Απεχθάνομαι την αδιακρισία και την αγένεια στους ανθρώπους.
•Μπορείς να μας παρουσιάσεις με λίγα λόγια το έργο σου;
Η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο Ο Αδόκητος Χαμός Των Ρόδων κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάη από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο και δοθείσης της ευκαιρίας, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον εκδότη μου, τον Δημήτρη Καραναστάση, ο οποίος πίστεψε σε εμένα και στη συλλογή μου και της έδωσε την ευκαιρία να ακουστεί. Πριν από έξι χρόνια ήρθα αντιμέτωπη με την βαριά κατάθλιψη. Ήταν μια αποστομωτική για εμένα εμπειρία. Μου ήταν πολύ δύσκολο και εξακολουθεί να είναι αρκετά δύσκολο, να εκφράσω με λέξεις αυτό που βίωσα όταν αποσυνδέθηκα από τον ίδιο τον εαυτό μου και από τον περίγυρό μου. Τη σωματική και ψυχική εξουθένωση που βίωσα εξαιτίας της τεράστιας στέρησης ύπνου από την οποία υπέφερα. Καμιά φορά ερχόμαστε αντιμέτωποι στη ζωή με τέτοιες δυσκολίες, με τόσο μεγάλες συμφορές που και τα λόγια ακόμη φαντάζουν φτωχά, άστοχα και ανεπαρκή για να εκφράσουν πλήρως το αποτύπωμα που αφήνουν στη μετέπειτα ζωή μας. Γράφοντας ποίηση, όμως, θεωρώ πως αξιοποιώ στο έπακρον τις δυνατότητες που μου προσφέρει η γλώσσα να εκφραστώ και να επικοινωνήσω μαζί σας την εμπειρία μου, αυτήν που με άλλαξε ριζικά, με μεταμόρφωσε εσωτερικά και με γείωσε. Είναι κάτα κάποιον τρόπο σαν ένα δώρο για εμένα, ένα δώρο που ήθελα να κάνω στον εαυτό μου και σε όσους έμειναν για πάντα πίσω, όπως αναφέρω χαρακτηριστικά και στο ποίημά μου με τίτλο Στεφάνι, σε εκείνους δηλαδή που δεν κατάφεραν να νικήσουν αυτήν τη δύσκολη μάχη με τον ίδιο τους τον εαυτό όπως έκανα εγώ. Έχοντας περάσει, λοιπόν, στην άλλη πλευρά, έστω και λαβωμένη, το μήνυμα που θα ήθελα να στείλω σε όσους διαβάζουν τα λόγια μου και τα ποιήματά μου και δίνουν τη δική τους μάχη μέσα στη μανιασμένη θάλασσα της κατάθλιψης είναι να παραδοθούν στο αβέβαιο και να αφεθούν στην ανυπαρξία που νιώθουν, όπως γράφω στο ποίημά μου με τίτλο Ματωμένη Καρυδιά, όσο απαγορευτική κι αν φαντάζει για τους ίδιους η υλοποίηση μιας τέτοιας σκέψης, δεδομένης της δεινής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει.Το να αφεθούν δεν υποδηλώνει αδυναμία. Το να αφεθούν δε σημαίνει σε καμία περίπτωση να υποκείψουν αμαχητί στις καταστροφικές διαθέσεις του τέρατος της κατάθλιψης που τους έχει γραπώσει από τον λαιμό, τους έχει εγκλωβίσει σε έναν ασφυκτικό κλοιό ψυχικής και σωματικής κατάρρευσης και δεν τους αφήνει να ανασάνουν. Αυτό που εννοώ είναι να δείξουν πίστη στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους και να αφήσουν αυτό το τέρας να τους παρασύρει μέσα στα φουρτουνιασμένα κύματα της πολυκύμαντης θαλασσοταραχής που ονομάζεται ζωή. Αυτή θεωρώ πως είναι και η φυσική ροή και εξέλιξη των πραγμάτων γενικότερα. Να είναι βέβαιοι πως στο τέλος αυτής καταιγίδας θα καταφέρουν να βρουν στην απέναντι όχθη τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση και τον χαμένο τους αυτοσεβασμό και τον εαυτό τους πιο δυνατό και πιο ανθεκτικό από ποτέ, θωρακισμένο απέναντι στις φαινομενικά ανυπερβλητες δυσκολίες που ορθώνονται μπροστά τους και με μία ανανεωμένη, πιο αισιόδοξη ματιά απέναντι στη ζωή. Ο μόνος τρόπος για να βγεις όρθιος μέσα από κάτι τόσο σκοτεινό, ζοφώδες και κλειστοφοβικό που είναι έτοιμο να σε κατασπαράξει ολόκληρο και να περάσεις στην απέναντι πλευρά είναι το να περάσεις ακριβώς μέσα από αυτό, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολο και ακατόρθωτο κι αν μοιάζει και ανεξάρτητα από τον τρόμο που σου προκαλεί το μέγεθος της αβεβαιότητας που απλώνεται μπροστά σου. Είναι μια μάχη που αξίζει να δοθεί και να κερδηθεί. Όπως αναφέρω και στο ομότιτλο ποίημα της συλλογής μου, τα αγκάθια που συναντάς στον δρόμο σου τον κακοτράχαλο σε κάνουν πιο δυνατό. Μην τα προσπερνάς. Σκύψε επάνω τους με ενδιαφέρον. Οι πληγές που φέρεις στο σώμα σου και στην ψυχή σου είναι η κρυφή σου δύναμη. Τόλμησε να τις κοιτάξεις κατάματα και να τις εξετάσεις και μην ξεχνάς να τις τιμάς με σεβασμό.
•Πότε σε βρήκε η έμπνευση για πρώτη φορά και ποτέ συνηθίζει να σε επισκέπτεται;
Η έμπνευση με βρήκε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 2019. Θυμάμαι, διέσχιζα τον δρόμο απέναντι από το γραφείο του θεραπευτή μου και στην ενδιάμεση νησίδα των πεζών, εκεί όπου ήταν ανθισμένα χρυσάνθεμα, είδα πεταμένες κυψέλες αντικαταθλιπτικών χαπιών. Όταν ξαναπέρασα μετά από μία εβδομάδα, μου έκανε τεράστια εντύπωση που τις ξαναείδα άθικτες στο ίδιο ακριβώς σημείο. Αυτό ήταν και το έναυσμα να ξεκινήσω να γράφω την ποιητική μου συλλογή, ένα άψυχο και φαινομενικά ασήμαντο αντικείμενο. Η έμπνευση μου, λοιπόν, προκύπτει όταν έχω ανοιχτές τις κεραίες μου απέναντι σε οπτικά ερεθίσματα και συνήθως προκύπτει από τα πιο μικρά και τα πιο ασήμαντα πράγματα, για να απαντήσω και στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου, που ωστόσο γίνονται φορείς μεγάλων και σπουδαίων νοημάτων. Για παράδειγμα, στο ποίημά μου με τίτλο Η νησίδα των πουλιών γράφω: “Δεν ήταν σακούλα πλαστική, κρεμασμένη στα κλαδιά ενός δέντρου. Η βροχή δεν την γκρέμισε. Το χαλάζι δεν την τρύπησε. Ο αέρας δεν την τσάκισε”. Θυμάμαι πως παρακολουθούσα, λοιπόν, αυτό το θέαμα μίας μεγάλης άδειας σακούλας που την είχε παρασύρει ο αέρας στην κορυφή ενός γυμνού δέντρου που βρίσκεται στην γειτονιά μου και έστεκε εκεί επάνω κρεμασμένη επί μήνες. Αυτό το τόσο ασήμαντο αντικείμενο που περνάει γενικά απαρατήρητο εμένα μου έδωσε το έναυσμα να γράψω κάτι. Η όψη της μου θύμισε πόσο κενή και άδεια από συναισθήματα ένιωθα τους πρώτους δύσκολους μήνες της κατάθλιψης, όταν βρισκόμουν σε μία κατάσταση αναστολής ζωής, όταν ένιωθα το σώμα μου σαν ένα κούφιο προστατευτικό κέλυφος και εμένα άψυχη σχεδόν μέσα του.
•Ποιο είναι το μότο σου ή γενικότερα το αγαπημένο σου απόσπασμα απ’ όσα έχεις γράψει;
“Κοιτάμε τον κόσμο μία φορά, στην παιδική μας ηλικία. Όλα τα υπόλοιπα είναι μνήμη” είναι μια φράση που έχει ειπωθεί από μία από τις αγαπημένες μου ποιήτριες εν ζωή, τη Λουίζ Γκλικ, η οποία και με αντιπροσωπεύει απόλυτα, καθώς τα συναισθήματα και τα βιώματα της παιδικής μου ηλικίας σαν διαρκώς τρεχούμενο ρυάκι αρδεύουν ατέρμονα την ποιητική μου έμπνευση. Όταν γράφω, νιώθω την ανάγκη να κατευνάσω τον φόβο και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που νιώθει το μικρό και καταπιεσμένο παιδί που ζει μέσα μου. Επίσης, θα ήθελα να αναφερθώ και σε έναν στίχο από το ποίημα του Αλέξανδρου Ίσαρη με τίτλο Βράχος από την ποιητική του συλλογή με τίτλο Θα επιστρέψω φωτεινός που λέει: “Αχ, να ‘ταν τώρα, σήμερα, τώρα”. Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να τον επαναλαμβάνει από μέσα του από τότε που το διάβασα και θεωρώ πως μέσα σε λίγες λέξεις ενσωματώνει όλη αυτήν τη γλυκόπικρη λαχτάρα που νιώθουμε μέσα μας μερικές φορές, η οποία ενδεχομένως πηγάζει από το ανεκπλήρωτο και από το ανικανοποίητο των μύχιων πόθων μας, που μας κινητοποιεί να γράψουμε. Είναι σαν την αδημονία και τη νευρικότητα που νιώθει ένας ερωτευμένος ανθρώπος πριν από το πρώτο του ραντεβού, λίγο πριν να συναντήσει τον αγαπημένο ή την αγαπημένη του… Αν μου ζητούσες να ορίσω με έναν στίχο τι είναι ποίηση για εμένα, αυτόν ακριβώς θα χρησιμοποιούσα.
•Τι σημαίνει η συγγραφή για σένα;
Συγγραφή είναι η ικανοποίηση της πρωταρχικής ανάγκης του ανθρώπου για έκφραση, επικοινωνία και ανθρώπινη επαφή. Απορρέει από την ανάγκη του να ενταχθεί σε μία κοινότητα, σε ένα σύνολο ατόμων, όπου ο ένας θα σέβεται και θα κατανοεί τον άλλον όπως ακριβώς είναι, με τα μοναδικά χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητές του. Επιπλέον, μιας και γράφω ποίηση, θεωρώ πως η ενασχόληση του ανθρώπου με την ποίηση είναι και μια προσπάθεια συμφιλίωσης με το οριστικό και αμετάκλητο του θανάτου και με τον εφήμερο χαρακτήρα της ανθρώπινης ύπαρξης. Συγγραφή, με λίγα λόγια, για εμένα προσωπικά σημαίνει την πιο ηχηρή πράξη κατάφασης της ζωής.
•Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;
Πέρα από την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο Ο Αδόκητος Χαμός Των Ρόδων, τα τελευταία δύο χρόνια έχω γράψει ακόμη δύο ποιητικές συλλογές, τις οποίες θεωρώ αδιάσπαστα μέρη μιας κοινής ποιητικής τριλογίας μαζί με την ήδη εκδοθείσα και ελπίζω να έχω σύντομα καλά νέα για κάποια από αυτές! Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ασχολούμαι με το γράψιμο της πρώτης μου νουβέλας. Είμαι ακόμη στην αρχή του γραψίματος και το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι έχει να κάνει με την σχέση ανάμεσα σε δύο αδέρφια.
•Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς/ποιητές και θα πρότεινες και σ’ εμάς να τους διαβάσουμε;
Μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω αγαπημένους συγγραφείς και ποιητές, ωστόσο θα αναφέρω ενδεικτικά κάποιους και κάποιες που τους έχω μέσα στην καρδιά μου: Μαρία Μήτσορα, Δήμητρα Κωτούλα, Δημήτρης Ελευθεράκης, Άλντα Μερίνι, Λουίζ Γκλικ και Τζον Στάινμπεκ. Θα σας πρότεινα να διαβάσετε τη νουβέλα του Στάινμπεκ με τίτλο Το Μαργαριτάρι. Είναι σίγουρο πως θα λατρέψετε την τραγική ιστορία που αναφέρεται στον μύθο του μαργαριταριού με τα άκρως νατουραλιστικά στοιχεία και τα στοιχεία της παραβολής που της δίνουν έναν άκρως διδακτικό χαρακτήρα. Από τη Μαρία Μήτσορα σας προτείνω να διαβάσετε το τελευταίο της μυθιστόρημα με τίτλο Η κυρία Τασία και ο Γουλιέλμος Καταβάθος. Πρόκειται για ένα παραμύθι για μεγάλους με χαρακτήρα αλληγορικό που αναφέρεται στην απώλεια, με την οποία έρχεται αναπόφευκτα αντιμέτωπος ένας άνθρωπος στη ζωή του και στην ανάγκη του ανθρώπου για αποδοχή. Θα συγκινηθείτε, θα προβληματιστείτε και σε κάποια σημεία θα γελάσετε. Προσωπικά, σε πολλά σημεία της ανάγνωσης ταυτίστηκα με την αφηγήτρια του μυθιστορήματος, προσκαλώντας σε δείπνο τα φαντάσματα που στοιχειώνουν το δικό μου παρελθόν, ακριβώς όπως κάνει εκείνη. Από ποιητικές συλλογές σάς προτείνω να διαβάσετε την ποιητική συλλογή Ρέκβιεμ για έναν φίλο του σπουδαίου Δημήτρη Ελευθεράκη, που δυστυχώς έφυγε τόσο απροσδόκητα και τόσο νωρίς από κοντά μας, την ποιητική συλλογή Θα ήσουν παντελώς ανυπεράσπιστος από τη Δήμητρα Κωτούλα και την ποιητική συλλογή της Λουίζ Γκλικ με τίτλο Η Άγρια Ίρις.
•Φωτεινή, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για αυτήν τη συνέντευξη-κατάθεση ψυχής που μας χάρισες και η οποία είναι γεμάτη από συμβουλές ζωής, μηνύματα, εξαιρετικές προτάσεις, ειλικρίνεια και αμεσότητα! Σου εύχομαι να ακολουθήσει ό,τι καλύτερο για σένα και τα έργα σου!
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα