Η ποιήτρια Φωτεινή Ουζουνίδου στην ποιητική της συλλογή Ο αδόκητος χαμός των ρόδων καταθέτει την πάλη του ποιητικού υποκειμένου –με το οποίο μάλλον ταυτίζεται και η ίδια– να καταλάβει τον εαυτό του, να διαμορφώσει την ταυτότητά του και να μη χαθεί από τη ζωή. Μια πάλη με τον εσώτερο εαυτό του και την κατάθλιψη, η οποία είναι η πιο δύσκολη και απαιτητική, καθώς ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός…
Η πάλη αυτή, παρόλο που είναι εσωτερική, αποτυπώνεται στο χαρτί με εξωτερικές εικόνες. Παρόλο που είναι σκοτεινή, εξωτερικεύεται με το φως της ποίησης και των λέξεων και αποκτά μια λιγότερο ερεβώδη μορφή. Αποκτά τη μορφή εκείνη, η οποία μπορεί να μεταδώσει το ανάλογο συναίσθημα στον αναγνώστη, να καταλάβει τον ψυχισμό του ποιητικού υποκειμένου, να δει τις εικόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό του και εν τέλει να δει τη θέλησή του για ζωή. Μια ζωή καλύτερη, πιο ζεστή και όπου τα φτερά του κάθε ανθρώπου δε θα τολμά να τα αγγίζει κανένας άλλος, αλλά ούτε και οι συνθήκες θα τολμούν να του τα κόψουν, και όπου θα μπορεί να πετάει ελεύθερος…
“Βλέπεις, λοιπόν, ποια είμαι;
Ούτε αυτή που βλέπεις στον καθρέφτη
ούτε αυτή που κοιτάς στη φωτογραφία.
Είχα πάντα μέσα μου μια άγρια φύση”, γράφει.
Και…
“Φανταζόμουν το παρτέρι να αποκτά ζωή.
Το ανθοδοχείο να γεμίζει με λουλούδια – όχι με προσευχές
κι η άνοιξη να πέφτει επάνω μου σαν βροχή,
σαν τα ροδαλά άνθη απ’ τα κλαδιά ενός ροδόδενδρου.
Να με λούζει με χρώματα και φως,
κι ας είμαι ακόμη βρόμικη,
κι ας έχω μέσα μου χειμώνα”.
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα