Ποίηση – Η Λέξη –

Ποίημα

Ψάχνω τη λέξη,
σκάβω στα βάθη του μυαλού
ανασκαλεύω κάθε γνώση
που έχει κρυφτεί μέσα στο πέρασμα
του χρόνου.
Σκαλίσω γλώσσες,
γυρίζω πίσω εκεί, στον τόπο
που διδάχτηκα τα ξενικά, στα χρόνια που
η καλοσύνη δεν είχε χρώμα μήτε μυρωδιά.
Πως να το πω
σ’ αυτόν τον κόσμο που δεν έμαθε
να κλαίει από χαρά;
Πως να το τραγουδήσω στ’ αυτιά
που επιμένουν να σφραγίζουν
με παλάμες λερωμένες;
Πως να το ζωγραφίσω σε μαύρου
πίνακα το φόντο;
Πως ν΄ακούσει τη φωνή
στην τρικυμία ο χαμένος
σαν παλεύει;
Οχλαγωγία και αντάρα έχει
σκεπάσει τις ψυχές,
και δεν υπάρχουν λέξεις
να μερέψουν το κακό,
μόνο μιά λέξη,
“σ’ αγαπώ”,
αυτή η τόσα δα μικρή
λεξούλα
που αν την αφήσει να τρυπώσει ο δυστυχής
όλα θ’ αλλάξουν,
όλα θα λάμψουν από πάστρα,
κι η ευωδιά τους θα χαρίσει
την ελπίδα,
όλα θα γίνουν φωτεινά
σαν ηλιαχτίδα.

©2023 Καλλιόπη Θωμά

Αρθρογράφος – Ποιήτρια