Ποίηση – Η πατρίδα μου –

Ποίημα

Το χώμα της πατρίδας μου
με κόκκαλα σπαρμένο
στο άγιο κομμάτι του νησιού
που είναι σκλαβωμένο.

Τα χώματα τούτης της γης
με αίμα ποτισμένα
γι΄αυτό φυτρώνουν όμορφα
λουλούδια μυρωμένα.

Ο ήλιος μας πιο φωτεινός
σ΄ανατολή και δύση
δείχνει το μισοφέγγαρο
μήπως και μας ξυπνήσει.

Μαγαρισμένα τα χωριά
οι πόλεις ντροπιασμένες,
με βάρβαρους και με ληστές
είναι κατοικημένες.

Τι κρίμα που πιστέψαμε
για αδέλφια τους φονιάδες
και κλείνουμε μάτια κι αφτιά
στις χήρες, στις μανάδες.

Όπου πατήσω και σταθώ
παντού η γη κουνιέται
σαν άνθρωπος που΄χει ψυχή
το άδικο καταριέται.

©2023 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια