Βιβλίο – Το Αστρικό ταξίδι της Ηρούς και η Ενόραση –

Βιβλίο – απόσπασμα

Μέρος δεκαέξι…..

Την άλλη μέρα ήταν της Παναγίας η Ηρώ πήγε στην εκκλησία άναψε το κεράκι της με ένα ευχαριστώ από την καρδιά της . Η φοβία που είχε από παιδί να μην μπορεί να μένει μόνη της, μέσα σ΄εκκλησιά εξαφανίστηκε.  Από την επόμενη πήγαινε κάθε μέρα στο δωματιάκι καλούσε τον Άγγελο της ημέρας . Έτσι έμαθε όλους τους Αγγέλους τα χρώματα των ενδυμάτων τους το κεράκι που θα τους άναβε πάντα. Αυτά όλα δεν τα είχε διαβάσει ποτέ πριν, δεν ήξερε καν τα ονόματα όταν τα έλεγε στον Νίκο της έλεγε ότι έβλεπε σωστά, είχε ένα βιβλίο δικό του. Ένα βιβλίο που το είχε αγοράσει και αυτός  μόνο που της Ηρώς δεν της έλεγε τίποτα, περίμενε να δει ως που θα έφτανε η δύναμη της, μετά από ένα χρονικό διάστημα και αφού η Ηρώ είχε τώρα τις «δικές τις προσευχές γραμμένες» μπορούσε να ρωτήσει ότι ήθελε «πρώτα από όλα θέματα υγείας».

Κάθε μέρα η Ηρώ εκεί για δυο ώρες την ημέρα, έμαθε τα ονόματα όλων τον Αγγέλων αυτόν που είχαν και μια μέρα της εβδομάδας ήταν δική τους, ονόματα, ενδύματα. Σε τι δικαιοδοσία ήταν ο κάθε Άγγελος για να εποπτεύει  άλλος στην υγεία  άλλος για προστασία ,ακόμα και για θάνατο.

«όπως ο Ραφαήλ με την υπέροχη φορεσιά του στο πράσινο χρώμα έτσι όλοι είχαν το χρώμα τους ανάλογα την ειδικότητα τις εντολής που είχαν.»

΄Όλων τα ονόματα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους τα έγραφε η Ηρώ κρυφά από όλους ως κα προσευχές ειδικές της έδωσαν.

«Για προστασία, για βοήθεια ασθένειας, συνταγές από διάφορα βότανα»

Κράταγε το βιβλίο της κρυφό από όλους, έτσι και δυνάμωνε περισσότερο, οι γνωριμίες πολλές  περισσότερο βέβαια ο κάθε ένας με τα προβλήματα του

«προβλήματα που δεν έπρεπε να λέγονται πουθενά φυσικά»

Ο Νίκος είχε αρχίσει να ρωτά διάφορα άλλα που δεν της αρέσαν όπως για φυλαχτά για θησαυρούς και άλλα πολλά…

Έπρεπε ν΄απομακρυνθεί γρήγορα από κοντά του, δε μπορούσε να ρωτήσει αυτά τα θεία πλάσματα για τόσα κοινά και ποταπά πράγματα;  Δεν το μπορούσε η ίδια  πάλευε πολύ με τον εαυτό της  τελικά τα παράτησε από τον Νίκο με μια πολύ ιδιαίτερη αποστολή που της έδωσε η αφορμή που ζητούσε.

Έφερε από Αμερική έναν κύριο, «γύρω στα πενήντα » να τη δοκιμάσει στη δύναμη της, άρχισε να τη ρωτά για μια κοπέλα που είχε πρόβλημα, σε μια στιγμή της ζήτησε να πάνε σε ένα δωμάτιο δίπλα να την υπνωτίσει  φυσικά δεν θα μπορούσε γιατί η Ηρώ δεν ήθελε. Έκλεισε τα μάτια της και αυτός ζύγωσε πολύ κοντά, την καρέκλα του στην δικιά της, αφού είδε ότι δεν μπορούσε να την υπνωτίσει, της είπε με ύφος καθώς της χάιδευε τα χεριά .

«Έχεις τόσο πολύ δύναμη καλή μου;   Πρέπει να΄ρθεις μαζί μου να σε μυήσω»

Η Ηρώ άνοιξε τα μάτια τις τον καρφώνει με το βλέμμα και τραβά τα χέρια της …

«Εμένα με μυεί ο άντρας μου κύριε» και σηκώνετε πάει στο άλλο δωμάτιο που καθόταν οι άλλοι.

«Σήκω Σταύρο τελειώσαμε από εδώ»

«Ηρώ τι έπαθες;   Ο Νίκος …

«Νίκο τελειώσαμε ως εδώ, εγώ δεν πάω με τους μάγους, είμαι μόνο με του θεού τον δρόμο ,γεια σου»…

«Ηρώ δεν κατάλαβες ο Αμερικάνος …»

«Κατάλαβα πολύ καλά !  Δεν έχει δύναμη για τίποτα, μόνο ένα θύμα ζητάτε , ε λοιπόν δεν είμαι εγώ»

Γύρισε την πλάτη της σε όλα  από εδώ και πέρα θα πορευόταν μόνη της μαζί με τον φύλακα οδηγό της …

©2023 Αναστασία Βάττη

Αρθρογράφος – Συγγραφέας