Σκέψεις – Σκέψεις Διάσπαρτες –

Ταραγμένη και αναστατωμένη τρέχω μέσα από τη βροχή.
Σκέψεις παντού και διάσπαρτες.
Βλέπω να χάνεται το μυαλό μου.
Κάτι μου συμβαίνει.
Από ποιον τρέχω και γιατί δε γνωρίζω.
Καμιά σκιά δεν με ακολουθεί.
Γιατί τόσο βιαστικά.
Ο τόπος γυρίζει και ζω ένα εφιάλτη.
Κόκκινα χείλη σαν το αίμα.
Κάτι γοργό θα συμβεί.
Τα μαλλιά μου, το κορμί μου είναι βρεγμένα από την καταιγίδα.
Κοιτώ στο καθρέφτη. Είμαι χίλια κομμάτια.
Κλείνω τα μάτια μου να αφοσιωθώ.
Ήμουν το καλύτερο παιδί ώσπου απερίσκεπτα,
επέτρεψα λάθος φίλους να μπουν στη ζωή μου και έμπλεξα μαζί τους.
Με πήραν οι δρόμοι κι χάθηκα από το κόσμο.
Βρίσκομαι σ ένα καταφύγιο δικό μου αλλά δεν το γνωρίζω.
Κάνει κρύο.
Μου λείπει αυτή η αγκαλιά,
η ζεστασιά που αγγίζει το δέρμα και την ψυχή μου.
Αυτή που έχω τόσο ανάγκη για να συνέλθω.
Βλέπω οικεία πρόσωπα σκορπισμένα στους τοίχους.
Αδύνατο να τα σταματήσω.
Μια πάνω … μια κάτω. Όλα σ΄έναν κύκλο χορεύουν και με ζαλίζουν.
Φώτα να αναβοσβήνουν.
Πόσες νύχτες, πόσες μέρες έχουν περάσει.
Πόσες ώρες βρέχει και φεγγάρι δε βλέπω.
Αρχίζω να με αμφιβάλλω. Μήπως δε βγήκα καθόλου.
Ένα όνειρο … ένας εφιάλτης μήπως;
Ξύπνησα από την ταραχή μου …
Σε όλο αυτό μόνη χωρίς ένα χάδι απελπισμένη.
Κανένας δίπλα μου για ένα χάδι.
Νερό ο ιδρώτας. Ποιος θα με σκουπίσει.
Δεν μου φταίει κανένας. Μόνο το ίδιο μου το δέρμα και το σώμα.
Δεν το χωράει ο νους μου στο συμπέρασμα μου … μα είναι η αλήθεια.
Τρέχω μακριά από τον εαυτό μου … το παρελθόν μου, τα λάθη που έκανα, από τον απαίσιο άνθρωπο που έχω γίνει.
Έχασα την ανθρώπινη και ψυχική ομορφιά μου.
Πρέπει να ξεφύγω, να τρέξω μακριά από αυτό το σώμα.
Να βγω έξω στη βροχή, να πλυθώ καλά και να φύγει κάθε ίχνος.
Ώστε να βρεθώ με στεγνά ρούχα,
ένα χαμογελαστό ήλιο και μια παρέα να χωράει δυο.

©️2023  Μάρω Πατριανάκου

Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας