Παραμύθι – Μ ο ν α ξ ι ά –

Παραμύθι ….για μεγάλα παιδιά …

Η αγάπη ψιθύρισε στο σκοτάδι πως μοναχά μια φίλη από τα παλιά φοβάται κάλεσμα να κάνει …άσπονδη φίλη σκοτεινή …με μάτια κλειστά, χείλη φαρμακερά …και παγωμένη αγκαλιά …
Την κοίταξα έκπληκτη …πως ήταν δυνατόν …η αγάπη όλους τους συμπονάει.
Στάθηκε σε μια γωνιά μ΄ένα βλέμμα όλο ντροπή και ίσως μια υπόνοια φόβου …στάθηκε στην άκρη του κήπου μας κοιτάζοντας τ΄ανθισμένα λουλούδια …ήταν αμήχανη και σκεφτική …σαν να φοβόταν να μιλήσει.
Άρχισε να μου διηγείται μια παλιά ιστορία …τότε που ήταν ακόμη νέα στην αγκαλιά της Μητέρας …
Δυο φίλες …έτοιμες να κατακτήσουν τον κόσμο όλο …να οργώσουν τις καρδιές …να σπείρουν λουλούδια στις ψυχές …να χαρίσουν γέλια και χαρές σ΄όλη την πλάση …
Μια νέα ψυχή …ψυχή ποιητή …άρχισε ν΄ανδρώνετε εκεί κοντά στο περιβόλι που ζούσαν …η Αγάπη και η Μοναξιά τον συναντούσαν σχεδόν κάθε μέρα δίπλα από το ποτάμι …εκείνος πάντα ευγενικός και χαμογελαστός τις χάριζε από ένα ποίημα …οι μέρες έφευγαν …τα ποιήματα ερχόταν …οι λέξεις δυνάμωναν …οι εικόνες ζωντάνευαν και πόθοι και λαχτάρες χωρίς να το θέλουν γεννήθηκαν …
Η Αγάπη για να τον ευχαριστήσει του χάρισε ένα σπάνιο τάλαντο …μια ευχή …
‘Να γράφεις πάντα για τον σπαραγμό των Εραστών …για τον λυγμό των ψυχών …μούσα σου μονάχα η αγάπη’
Η Μοναξιά όμως δεν άντεχε να τον χάσει …έρωτας αρρώστια για τον νεαρό ποιητή την είχε καταβάλει …
Η Μοναξιά άλλαξε …ξένη για όλους …απόμακρη …χωρίς μιλιά …χωρίς λαλιά …χωρίς χαμόγελα και χαρά. Μια έντονη θλίψη στη ματιά …σχόλια πικρά και σκοτεινά …και μια αβάσταχτη ερημιά … Η Μοναξιά σκοτείνιασε, τα όμορφα μακριά μαλλιά χάσαν τον πλούτο τους, η γλυκιά λαλιά θύμηση από βρόγχο ετοιμοθάνατου πια και η ματιά μονάχα μ΄έναν ορίζοντα …τον ποιητή.
Μέρα σκοτεινή …μέρα καταραμένη …ο ποιητής χωρίς ανάσα … Ποιος να τολμήσει να μιλήσει …και τι να πει στην έρημη Μοναξιά που δεν πρόλαβε έρωτα να ζήσει …χάδι ν΄ακουμπήσει …φιλί να εξομολογηθεί …
Η Αγάπη προσπάθησε να την παρηγορήσει, μα εκείνη οργισμένη κατάρες άρχισε χάρισμα να κάνει στην καρδιακή τη φίλη …
‘Όπου αγγίζεις το χέρι σου …εγώ θα το νικάω …όπου αφήνεις τα χείλη σου εγώ θα δηλητηριάζω …όπου χαρίζεις τη χαρά εγώ λύπη βαθιά θα σκορπάω … Πάντα στα ίχνη σου …δίπλα στην ανάσα σου …κοντά στο προσκεφάλι σου θα βρίσκομαι …και πάντα θα φοβάσαι έρημη και μόνη μη βρεθείς σαν και μένα …
Αφού τον έρωτα του δεν έζησα …εσένα θα τιμωρήσω … Αγάπη από σήμερα εσένα θα μισήσω!’

 ©2021 Μαρία Σταυρίδου

Αρθρογράφος – Λογοτέχνης

Από την ποιητική συλλογή

Μαγεμένος Αυλός