Ποίηση
Τζάμια σπασμένα, μια καρδιά πεταμένη σε μία γωνιά
Πόσο θόρυβο κάνουν όταν φεύγουν οι άνθρωποι που πίστεψες βαθιά
Μαύρο πέπλο σκεπάζει τα μάτια, η σκέψη σου θολή
Όλα θα ήθελες να είναι ψέμα ν΄άρχιζες από την αρχή
Όλο λες δεν με νοιάζει, μα μέσα σου κλαις.
Κι όλοι αυτοί που σε πληγώνουν σε γεμίζουν με ενοχές
Μα εσύ συνεχίζεις αφήνοντας πίσω την κάθε πληγή
Γελώντας μα και πικραμένος χαράζεις τη δική σου Ζωή.
Σαν την καρδιά σου ο ήλιος συνεχώς τη φωτίζει
Κανένας και τίποτα δε μπορεί να σε φοβίσει.
©2023 Ελένη Λέκα
Αρθρογράφος – Λογοτέχνης
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα