Μέρος ενδέκατο …
«Ο Άντρας μου είναι μέσα δεν αισθάνομαι καλά τι έπαθα τώρα αχ» της είχαν μέτρηση την πίεση και είπαν να φύγει να ξεκουραστεί μια ένεση ηρεμιστική έκαναν μόνο …έτσι και αλλιώς δε μπορούσε να τον δει μόνο το πρωί. Παίρνει ένα ταξί και πάει στο μαγαζί του πάτερα της έπρεπε να τούς πει να μην τον περιμένουν για δουλειά, έφαγε κάτι και πήγε στο σπίτι τούς να ξεκουραστεί λίγο. Το πρωί στο νοσοκομείο τρέχοντας οι γιατροί περνάνε κατά της δέκα η αγωνία της μεγάλη, από την μια ο άντρας της από την άλλη η δουλειά του πατέρα της, που ήθελε άνθρωπο στο μαγαζί και τα παιδιά μόνα τους ;
Τον μετέφεραν μετά το μεσημέρι σε θάλαμο κανονικό , ο γιατρός Καρδιολόγος επιμελητής ο κύριος Κόκκινος της είπε ότι ο αμέσως κίνδυνος πέρασε προς το παρόν, θεραπεία για εφτά μέρες εδώ μην μας κάνει άλλο επεισόδιο μόνο για αυτό φοβόμαστε όντος του έκαναν πρωί και βράδυ ενέσεις στην κοιλιά …
«Τι ενέσεις είναι αυτές ; ρώτησε η Ηρώ»
«Αντιπηκτικές» της είπε η νοσοκόμα και φυσικά χάπια πολλά ορούς δίαιτα αυστηρή τσιγάρο τέρμα. Δεν έφυγε από δίπλα του παρά μόνο να πάει σπίτι, να δει τα παιδιά και να του φέρει ρούχα καθαρά ευτυχώς η Έλενα ήταν πια κοπελίτσα την είχε μάθει να προσέχει πολύ.
Περάσαν τρεις μέρες του έβαλε επάνω του στο τσεπάκι της πιτζάμας ένα σταυρό που τον είχε διάβαση η ίδια άρχισε να λέει μια προσευχή από μέσα της ξαφνικά ο Σταύρος ακούει ένα κρακ, την κοιτά στα μάτια αυτή είχε πάλι χαθεί … Μετά από μισή ώρα η Ηρώ άνοιξε τα μάτια και τότε εκείνος της λέει …
«Κοίτα τον Σταυρό» βάζοντας το χέρι του στη τσέπη βγάζει κομματάκια ξύλου ποια ο Σταυρός έσπασε και μάλιστα έλειπε και ένα κομματάκι …
«Καλό είναι αυτό μη φοβάσαι τώρα έφυγε το κακό» η Ηρώ …
Την τέταρτη μέρα ξαφνικά άρχισε πάλι η φωνή να της λέει …
«Όχι άλλη ένεση όχι άλλη θα πεθάνει»
Ήταν η ώρα για να περάσει η πρωινή νοσηλεία, ο Σταύρος από την προηγουμένη παραπονιόταν για της γάμπες του ότι των πονούσαν …
Με το που έρχεται η νοσοκόμα με την ένεση η Ηρώ της πιάνει το χέρι …
«Στοπ όχι άλλη ένεση» με ύφος απότομο η Ηρώ.
«Μα τι λες κυρία μου, θα μου πεις εσύ, τι θα κάνω με τον ασθενή ;»
«Κοίτα άλλη ένεση τέτοια δεν κάνεις τέλος ακούς ;»
η νοσοκόμα της φώναζε να βγει έξω αμέσως τίποτα αυτή
«Δεν την κάνεις αλλιώς θα σου βγάλω τα μάτια, φέρε εδώ τον γιατρό τώρα»
όλη η πτέρυγα άκουγε της φωνές της ο άντρας της την κοίταζε χωρείς να μιλάει.
«Τον γιατρό μας τώρα, φεύγουμε αμέσως»
Τι να έκανε η προϊσταμένη με τόσες φωνές, κάλεσε τον γιατρό του μετά από δυο ώρες τον πήρε από εκεί για το σπίτι με χαρτί που υπέγραψε η Ηρώ δική της ευθύνη αν συμβεί κάτι.
«Μπαμπά μου μπαμπά μου» τα παιδιά που τον είδαν καλά η Ηρώ όμως ήταν πολύ ανήσυχη τον έβαλε και ξάπλωσε να κάνει ένα τηλέφωνο στον δικό τούς γιατρό. Του εξήγησε τι είχε γίνει τόσες μέρες και ότι πονούσαν οι γάμπες του ο Αλέκος τούς γνώριζε πολύ καιρό ήταν φίλοι χρόνια. ήξερε φυσικά και για την Ηρώ, αφού πολλές φόρες την έβαζε να κοιτάξει να βρουν φάρμακο για τον Καρκίνο .
«Που είναι τώρα ; τη ρωτά.
«Ξαπλωμένο τον έχω στον καναπέ.
«Κοίτα μην σηκωθεί καθόλου και πάρε τη Δέσποινα, να΄ρθει να του πάρει αίμα για την πυκνότητα αίματος ξέρει εκείνη.
η Δέσποινα ήταν μικροβιολόγος και ξαδέρφη δεύτερη του Σταύρου αμέσως την παίρνει και της εξηγεί .
«Ηρώ μην σηκωθεί ούτε στο λουτρό έρχομαι αμέσως»
η Ηρώ το ήξερε ήδη τι ήταν από την φωνή που της τα έλεγε όλα …
Το βράδυ ο Αλέκος ήταν εκεί τα αποτελέσματα πια τα είχαν …
«Δεν κουνιέσαι από εκεί ! Κάνουμε αυτή την θεραπεία να ξέρεις το αίμα σου είναι πια νερό. Με την παραμικρή κίνηση θα σε πιάσει ακατάσχετη αιμορραγία και δεν προλαβαίνουμε μετά να κάνουμε τίποτα. Τελικά ρε φίλε αυτή εδώ σε έσωσε ; Άλλη μια τέτοια ένεση και τώρα θα σε κλαίγαμε, καλά που σε πήρε από εκεί οι μαλάκες δεν το πήρανε είδηση ;
Μετά δυο μέρες πέρασε ο μεγάλος κίνδυνος σιγά σιγά ο Σταύρος ανακτούσε και δυνάμεις , το τσιγάρο όμως έπρεπε να το κόψει ακαριαία. Η Ηρώ δίπλα του βράχος σε όλα μην πάθαινε κάτι, νόμιζε ότι θα χανόταν και αυτή μαζί του.
©2023 Αναστασία Βάττη
Αρθρογράφος – Ζωγράφος – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα